بندد . و حلقه كردن : خميده كردن و منحنى كردن و به شكل حلقه و دايره درآوردن .
و حلقهء نوش : لب و دهان معشوق .
حلقه به گوش
(
halqe - beguce
) ص .
پ . مطيع و فرمان بردار . و غلام حلقه به گوش : بنده و برده .
حلقه بگوشى
(
halqe - beguci
) ا . پ .
بندگى و عبوديت .
حلقه بندى
(
halqe - bandi
) ا . پ .
اجتماع روستائيان بر دور هم .
حلقه پشت
(
halqe - poct
) ص . پ .
مطيع و فرمان بردار و بنده .
حلقهچين
(
halqe - cin
) ا . پ . نوعى از حلوا .
حلقهدار
(
halqe - d r
) ص . پ .
هر چيزى كه داراى حلقه باشد مانند گوش .
حلقه در گوش
(
halqe - dar - guc
) ص . پ . حلقه به گوش .
حلقهزن
(
halqe - zan
) ا . پ . كسى كه فتح باب مىكند . و معلم .
حلقهوار
(
halqe - v r
) ص . پ . مانند حلقه .
حلقى
(
halqi
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب به حلق .
حلقية
(
halqiyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - انتساب به حلق .
حلقية
(
halaqiyyat
) ا . ع . ماده خرى كه از بسيارى گشنى فرج وى مجروح شده باشد .
حلك
(
halak
) ا . ع . سياهى سخت .
ج : احلاك . و حلك الغراب : سياهى زاغ و منقار آن .
حلك
(
halak
) م . ع . حلك حلكة و حلكا ( از باب سمع ) : سخت سياه شد .
حلكاء
(
halk '
) ا . ع . يك نوع كرمى كه در ريگ فرو رود .
حلكاء
(
halk '
) و (
holk '
) و (
halak '
) و (
holak '
) ا . ع . نوعى از پوشاك و حجاب .
حلكارى
(
hal - k ri
) ا . پ . طلا كارى و مذهبى .
حلكة
(
holkat
) ا . ع . سياهى سخت .
و بستگى زبان . و يك نوع كرمى در ريگ . و نوعى از پوشاك و حجاب .
حلكة
(
holkat
) م . ع . حلك حلكة و حلكا . مر . حلك .
حلكة
(
holakat
) ا . ع . كرمى كه در ريگ فرو مىرود و يا نوعى از كربسه .
حلكلك
(
holaklek
) ا . ع . سخت سياه .
حلكم
(
halkam
) و (
holkom
) ا . ع .
سياه از هر چيزى .
حلكمة
(
halkamat
) ا . ع . سياهى كلاغ .
حلكوك
(
halakuk
) و (
holkuk
) ا . ع .
سخت سياه .
حلكى
(
holokk
) ا . ع . نوعى از پوشاك و حجاب .
حلل
(
halal
) ا . ع . سستى پاهاى ستور و يا فروهشتگى پى و يا سستى كعب و يا خاص است بشتران . و لاغرى سرين و ران .
و نوعى از درد سينه و درد زانو .
حلل
(
halal
) م . ع . حللت يا رجل حللا ( از باب سمع ) : احل شدى اى مرد .
مر : احل . و كذلك حلت الدابة و حل المكان و به حلا و حلولا و محلا و حللا . مر : حل .
حلل
(
helal
) ع . ج . حلة .
حلل
(
holal
) ع . ج . حلة .
حلل
(
hollal
) ع . ج . حال .
حلم
(
halm
) م . ع . برچيدن كرمها از پوست و يا كنه را از شتر ( و الفعل من نصر ) .
حلم
(
helm
) ا . ع . آهستگى . و ستر .
و بردبارى . و عقل . ج : احلام و حلوم .
قوله تعالى :
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ .
حلم
(
helm
) م . ع . حلم حلما ( از باب كرم ) : بردبار گرديد .
حلم
(
helm
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بردبارى و صبر . و با حلم : بردبار .
حلم
(
holm
) و (
holom
) م . ع . حلم حلما و حلما ( از باب نصر ) : خواب ديد . و حلم به و حلم عنه : ديد براى وى خواب و ديدار او را در خواب . و حلم الصبى : بالغ گرديد آن كودك . و حلم البعير : دور كرد از شتر كنه را . و نيز حلم : جماع كردن در خواب .
حلم
(
holm
) و (
holom
) ا . ع . رؤيا و منام و خواب و بخجج و بوشپاس و تيناب .
ج : احلام .
حلم
(
halam
) م . ع . حلم الجلد حلما ( از باب سمع ) : تباه شد و فاسد گرديد پوست و كرم افتاد در آن . و حلم البعير : بسيار كنه گرديد آن شتر .
حلم
(
halam
) ا . ع . كنه خواه بزرگ باشد خواه خرد .
حلم
(
halem
) ص . ع . بعير حلم : شتر بسيار كنهدار .
حلم
(
holom
) ا . ع . جماع در خواب .
حلماء
(
holam '
) ع . ج . حليم .
حلمات
(
halam t
) ع . ج . حلمة .
حلمة
(
halamat
) ا . ع . سر پستان و آن دو باشد . و گياه سعدان . و گياه ديگر . و واحد حلم يعنى يك كنهء بزرگ و يا كوچك .
و نيز حلمة : كرمى كه در چرم افتد و هرگاه دباغت كنند آن را جاهاى كرم خورده دريده و كفيده گردد . ج : حلم . و خون هدر .
حلمة
(
halemat
) ص . ع . مؤنث حلم .