حلاوة القفا . ج : حلاوى .
حلاوت
(
hal vat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شيرينى و لذت و خوش آيندى .
حلاوت بخش
(
hal vat - baxc
) ص . پ . شيرين كننده و شيرينى دهنده .
حلاوى
(
halav
) ع . ج . حلاوة و حلاوة .
حلاوى
(
hol v
) ا . ع . وسط قفا .
حلائب
(
hal eb
) ا . ع . جماعتهاى مردم .
و اولاد عمو . و ج . حلوبه . و ج . حلبة .
حلائل
(
hal el
) ع . ج . حليلة .
حلب
(
halb
) م . ع . حلبه الشاة و الناقة حلبا ( از باب نصر ) : خداوند گوسپند و شتر شيردار گردانيد او را . و حلب :
بر دو زانو نشست . و حلب القوم حلبا و حلوبا : فراهم آمدند مردم از هر سو .
حلب
(
halb
) و (
halab
) م . ع . حلب حلبا و حلبا و حلابا : مر : حلاب .
حلب
(
halab
) ص . ع . لبن حلب اى محلوب : شير دوشيده شده .
حلب
(
halab
) ا . ع . شير دوشه . و خراج باج نامعين . و قولهم : ما له حلب و لا جلب : يعنى نيست او را نه شيرى كه دوشيده شود و نه نتاجى كه فروخته شود . اى صار فقيرا و قيل دعاء عليه .
حلب
(
halab
) م . ع . حلب الشعر حلبا ( از باب سمع ) : سياه شد آن موى .
حلب
(
halab
) ا . ع . شهر تجارتى شام و داراى 300000 نفر جمعيت .
حلب
(
holob
) ا . ع . حيوانهاى سياه . و مردم صاحب فهم . و ج . حلوبة .
حلب
(
hollab
) ا . ع . يك قسم گياهى كه بدان دباغت كنند و آهو آن را خورد .
حلباة
(
halb t
) ص . ع . ماده شتر شيردار .
حلبات
(
halab t
) ع . ج . حلبة .
حلبانة
(
halb nat
) ص . ع . شتر مادهء شيردار . و ناقة حلبانة ركبانة اى تحلب و تركب : ماده شتر دوشيدنى و بر نشستنى .
حلبب
(
holbob
) ا . ع . يك نوع ميوهاى .
حلبة
(
halbat
) ا . ع . گروه اسبان رهان و اسبان كه جهة دوانيدن از هر جا جمع كنند در يك اصطبل . و مردم كه براى يارى آيند از هر سو . ج : حلائب و حلبات . و نام وادى در تهامه . و محلهاى در بغداد . و يق : جاء الفرس فى آخر الحلبة اى فى آخر الخيل .
حلبة
(
holbat
) ا . ع . گياه شنبليد . و سياهى صرف و محض . و درخت عرفج . و درخت قتاد كه مثل سوزن خار دارد .
حلبة
(
halabat
) ع . ج . حالب . و فى المثل : شتى تؤب الحلبة و ذلك لانهم اذا اجتمعوا الحلب النوق اشتغل كل منهم بحلب ناقته ثم يؤب الاول . يضرب فى اختلاف الناس فى الاخلاق و شتى فى موضع الحال اى تؤب الحلبة متفرقين .
حلبة
(
holobbat
) ا . ع . نوعى از طعام كه از دانهء شنبليد و خرما و يا ديگر دانهها پزند .
و گياه شنبليد .
حلبتان
(
halbat ne
) ا . ع . ( بصيغهء تثنيه ) بامداد و شام .
حلبتور
(
halabatur
) ا . ع . شخص قبطى كه حضرت موسى او را كشت .
حلبد
(
helbed
) ص . ع . شتر كوتاه .
حلبدة
(
helbedat
) ص . ع . ماده شتر كوتاه .
حلبدة
(
holabedat
) ص . ع . ضان حلبدة : ميش ستبر .
حلبس
(
halbas
) ا . ع . ملازم چيزى كه از وى جدا نشود . و شير بيشه . و از اعلام است .
حلبس
(
halbas
) و (
holabes
) ا . ع .
دلاور .
حلبسة
(
halbasat
) م . ع . حلبس حلبسة : رفت .
حلبطة
(
holabetat
) ص . ع . صد شتر و زايد بر آن هر قدر كه باشد . و ضان حلبطة :
صد ميش و يا دو صد ميش .
حلبلاب
(
halebl b
) و (
helebl b
) ا . ع . لبلاب .
حلبوت
(
holbub
) ص . ع . نيك سياه از مو و جز آن .
حلبوت
(
halabut
) ص . ع . ماده شتر شيردار .
حلبوتى
(
halabut
) ص . ع . ناقة حلبوتى ركبوتى : ماده شتر دوشيدنى و برنشستنى .
حلبوس
(
holbus
) ص . ع . ضان حلبوس : ميش بسيار . و كذلك :
ابل حلبوس .
حلبى
(
halb
) ص . ع . ناقة حلبى ركبى : ماده شتر دوشيدنى و برنشستنى .
حلبى
(
halabi
) ا . پ . منسوب بحلب .
و يك نوع تخته آهنى كه آن را از قلع اندود نموده و سفيد كردهاند . و گاوه شيرده .
حلبى
(
halabiy
) ص . ع . منسوب بحلب .
حبلى
(
hollabiyy
) ص . ع . سقاء حلبى : مشك دباغت يافته شدهء بگياه حلب .
حلبيب
(
halbib
) ا . ع . قسمتى از سورنجان .
حلبيس
(
helbis
) ا . ع . شير بيشه .
و ملازم چيزى كه از وى جدا نشود .
حلة
(
hallat
) ا . ع . زنبيل كلان از نى .
و منزل و جاى . و محله و ناحيه .
حلة
(
hallat
) و (
hellat
) ا . ع . ضعف و فتور و شكستگى : يق : فيه حلة ( بالفتح و الكسر ) . و حلة الشيئى : جهة آن و مقصود آن و ( يكسر حاؤها ) .