بسايند تا سپيد گردد و دور تر اندازند و هر كس آن را بگيرد غالب او باشد .
حكر
(
hakr
) ا . ع . ستم . و زيست بد .
حكر
(
hakr
) م . ع . حكره الوالى حكرا ( از باب ضرب ) : ستم كرد او را والى . و حكر فلانا : بد ديد معاشرت با فلان را . و حكر الصبى السمن بالعسل : ليسيد آن كودك روغن را با عسل . و حكر الطعام ( از باب نصر ) :
انبار كرد طعام را تا گران فروشد .
حكر
(
hakr
) و (
hokr
) ا . ع . قعب خرد و چيزى اندك .
حكر
(
hakar
) ا . ع . غلهاى كه نگاهدارند تا بگرانى فروشند . و لجاجت و استبداد به چيزى .
و آب جمع شده .
حكر
(
hakar
) م . ع . حكر حكرا ( از باب سمع ) : ستيهيد و لجاجت كرد و سر خود شد به چيزى .
حكر
(
haker
) ص . ع . سر خود و ستيهنده .
و احتكار كننده .
حكر
(
hokar
) ا . ع . غلهاى كه نگاهدارند تا بگرانى فروشند .
حكرة
(
hokrat
) ا . ع . انبار دارى .
و آب مجتمع . و روستائى بطائف .
حكش
(
hakc
) م . ع . حكشه حكشا ( از باب نصر ) : گرد آورد آن را . و حكش فلان : ورترنجيد فلان .
حكش
(
hakec
) ص . ع . رجل حكش عكش : مرد در افتادهء در دشمن و پيچيدهء بر وى .
حكك
(
hakak
) ا . ع . سنگى سپيد مانند رخام . و نوعى از رفتار كه برفتار زن كوتاه ماند چنان كه در رفتن دوش بجنباند .
و خراشيدگى و سودگى .
حكك
(
hakak
) م . ع . حككت الدابة حككا ( از باب سمع ) : سوده و خراشيده گرديد آن ستور .
حكك
(
hekak
) ع . ج . حكة .
حكك
(
hokok
) ا . ع . مردمان بد و الحاح كنندهء در حاجت .
حكل
(
hokl
) ا . ع . آنكه شنيده نمىشود آواز وى مانند موران . و خشكى رگ نماى اسب و سستى كعب وى . و نام سليمان پيغمبر .
حكل
(
hakl
) م . ع . حكل عليه الخبر حكلا ( از باب نصر ) : مشكل شد به روى آن خبر . و حكل بالعصا : زد به آن چوب دستى . و حكل الرمح : استاده كرد نيزه را بر يكى از دو پاى خود .
حكلة
(
hoklat
) ا . ع . گنگلاجى و عجمهء در زبان .
حكم
(
hakm
) م . ع . حكم الفرس حكما ( از باب نصر ) : كام ساخت براى لگام آن اسب . و حكمه : بازداشت او را از آنچه مىخواست . و حكمت السفيه :
گرفتم دست آن سفيه را .
حكم
(
hokm
) م . ع . حكم له و عليه بالامر حكما و حكومة ( از باب نصر ) : فرمان داد او را بر آن كار كه خلاف آن را نكند . و كذلك حكم بينهم .
و حكمه حكما : بازداشت او را از فساد و اصلاح كرد . و حكم عن الامر : بازماند از كار .
حكم
(
hokm
) ا . ع . فرمان . ج : احكام .
و دانش و حكمت .
حكم
(
hokm
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - امر و فرمان و منشور و فرازمان و فر گفت و فرمايش . و اذن و اجازه و فتوى . و زيركى . و معرفت . و در اصطلاح منطق اثبات امرى كه قائل را سكوت بر آن صحيح باشد . و حكم بياضى : صنفى از احكام پادشاهى و آن از حكم دفترى معتبرتر باشد .
و حكم شرع : آنچه را كه شارع مقدس در تكليف مردم معين فرموده است . و فتواى قاضى را نيز حكم شرع گويند . و حكم قضا :
قسمت و سرنوشت . و حكم كردن : امر كردن و فرمان دادن و فتوى دادن و قضا كردن قاضى و فرمودن و فرمايش كردن . و راى دادن و ختم عمل كردن . و فرمان دادن . و منظم كردن . و حكومت كردن . و به حكم آنكه :
بملاحظه و بسبب آنكه و بدليل آنكه و بدرجهء آنكه . و به حكم ضرورت : از روى ضرورت .
حكم
(
hakam
) ا . ع . مرد كلانسال .
و روستائى در يمن . و نام پدر گروهى از تازيان . و از اعلام است .
حكم
(
hakam
) ص . ع . ج . حاكم .
قوله تعالى :
فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ أَهْلِهِ
و
حَكَماً مِنْ أَهْلِها .
حكم
(
hakam
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - داور و حاكم و ميانجى .
حكم
(
hekam
) ع . ج . حكمة .
حكما
(
hokman
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - البته و بدون تعلل و بدون درنگ و بطور حكم .
حكما
(
hokam
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حكيمان و مردمان حكيم .
حكماء
(
hokam '
) ع . ج . حكيم .
حكم انداز
(
hokm - and z
) ا . پ .
تير انداز قابل و ماهر كه هرگز نشانه را خطا نكند .
حكم بردار
(
hokm - bard r
) ص .
پ . اجراكنندهء اوامر و مطيع اوامر و احكام .
حكم بردارى
(
hokm - bard ri
) ا .
پ . اطاعت و فرمان بردارى .
حكمة
(
hekmat
) ا . ع . عدل . و علم .
و حلم . و نبوت . و قرآن . و انجيل . و زبور . و دانش . و دريافت حقيقت هر چيزى .