زراعت . المثل : لا تنبت البقلة الا الحقلة .
و بيمارى مر شتران . در او در شكم اسب از خوردن خاك با علف . ع : احقال .
حقلة
(
haqlat
) م . ع . حقلت الابل حقلة و حقولا ( از باب سمع ) : مبتلا شد شتر ببيمارى حقلة و كذلك حقلت الفرس .
حقلة
(
heqlat
) ا . ع . شير باقى مانده .
و خرماى تباه فرو ريختهء از درخت . و آنچه كم باشد از مقدار پرى قدح .
حقلة
(
heqlat
) و (
haqlat
) و (
hoqlat
) ا . ع . آب صافى باقى ماندهء در حوض .
حقلد
(
haqaled
) ا . ع . بدخوى گران روح .
حقلد
(
haqallad
) ا . ع . كينه و عداوت .
و بخيل تنگخوى و ضعيف و آثم و گناهگار .
حقم
(
haqm
) ا . ع . كبوتر و يا مرغى مانند كبوتر .
حقن
(
haqn
) م . ع . حقنه حقنا ( از باب نصر و ضرب ) : بازداشت او را و نگاهداشت .
و حقن دم فلان : رهانيد فلان را از قتل .
و حقن اللبن فى السقاء : ريخت شير دوشيده را بر شير خفته براى آوردن مسكه .
و نيز حقن : حقنه كردن .
حقن
(
hoqan
) ع . ج . حقنة .
حق ناحق
(
haq - n - haq
) م ف . پ .
درست و يا نادرست . و صحيح و يا غلط .
حقنة
(
haqnat
) ا . ع . نوعى از درد شكم .
حقنة
(
hoqnat
) ا . ع . داروئى كه بدان اماله كنند كسى را . ج : حقن .
حقنه
(
hoqne
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اماله و داخل كردن در رودهء مستقيم دواى مايعى را باعانت آلت مخصوص به اين كار .
حقو
(
haqv
) ا . ع . تهيگاه . و جاى ازار بستن از ميان . ج : احقى و احقاء و حقى و حقادء . و جاى سختى كه بلندتر از سيل باشد .
ج : حقاء . و جاى پر از تير . و دو كرانهء پشته .
حقو
(
haqv
) م . ع . حقاه حقوا ( از باب نصر ) زد بر تهيگاه او .
حقو
(
haqv
) و (
heqv
) ا . ع . ازار و زيرجامه .
حقوان
(
haqv ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه - دو تهيگاه .
حقوب
(
hoqub
) ع . ج . حقبة .
حقوة
(
haqvat
) ا . ج . ازار و جاى ازار بستن از ميان . و نوعى از بيمارى شتران و آن ريش گرديدن شكم باشد از سرفه .
حقوة
(
hoqvat
) ا . ع . درد شكم از خوردن گوشت .
حقود
(
haqud
) ا . ع . كينهور .
حقود
(
hoqud
) ع . ج . حقد .
حقوف
(
hoquf
) م . ع . حقف الشيئ حقوفا ( از باب نصر ) : كج و معوج گرديد آن چيز .
حقوف
(
hoquf
) ا . ع . ج . حقف .
حقوق
(
hoquq
) ع . ج . حق و حق .
و حقة .
حقوق
(
hoquq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قوانين . و حصهها و بهرهها . و وظائف و مواجب . و تكاليف . و لوازم . و راستيها .
و اديان .
حقول
(
hoqul
) م . ع . حقل حقلة و حقولا . مر . حقلة .
حقول
(
hoqul
) ع . ج . حقل .
حقه
(
hoqqe
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ظرف كوچكى كه از چوب يا مقوا و جز آن سازند و در آن چيزهاى نفيس مانند گوهر و مرواريد و معجون گذارند و تبنگو و قطى نيز گويند .
و ظرف شيشهاى و فلزى كوچك و پياله . و گوى .
و در هندوستان غليان را نيز حقه گويند . و حقهء آتش : نوعى از گلولهء آتشين . و حقهء بىمغز مرده دل و نااهل و خلل بهمرساننده .
و حقهء سبز : آسمان . و حقهء كاوس : نوائى از موسيقى و لحن ششم از سى لحن باربد كه حقهء كالوس نيز گويند . و حقهء مينا : آسمان .
و حقهء مينافام : افلاك .
حقه باز
(
hoqqe - b z
) ا و ص . پ .
مردم طرار و مكار و عيار و بازىگر و بازى كننده و شعبدهباز .
حقهبازى
(
hoqqe - b zi
) ا . پ . شعبده بازى و شغل حقهباز .
حقه بردار
(
hoqqe - bar - d r
) ا . پ .
كسى كه حقه مهيا مىكند و ترتيب مىدهد .
حقه پردازه
(
hoqqe - pard ze
) ا . پ .
تير هوا كه نوعى از آتش بازى است .
حقهگر
(
hoqqe - gar
) ا . پ . حقهساز و پيالهگردان .
حقى
(
haqi
) ا . ع . كسى كه پهلو و يا كمر و يا خاصره را اذيت رساند .
حقى
(
hoqiyy
) ع . ج . حقو .
حقى
(
hoqqiyy
) ا . ع . نوعى از خرما .
حقيبة
(
haqibat
) ا . ع . رفادهء در دنبالهء قنب و باردان . ج : حقائب .
حقيت
(
haqqiyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - راستى و سزاوارى و صاحب حق بودن و سزاوار بودن .
حقيدة
(
haqidat
) م . ع . حقد حقدا و حقدا و حقدا و حقيدة . مر . حقد و حقد و حقد .
حقير
(
haqir
) ص . ع . ذليل و ضعيف و خوار و صغير . ج : حقار . و حقير الشمائل :
پست صفت . و حقير المقدار : كم قدر و زبون .
حقير
(
haqir
) ص . پ . مأخوذ از تازى - پست و زبون و ضعيف و خوار و خرد