حقة
(
haqqat
) ا . ع . بلاى ثابت و اخص است از حق . و حقيقت چيزى .
حقة
(
heqqat
) م . ع . حقت الابل حقا و حقة . مر . حق .
حقة
(
heqqat
) ا . ع . حق واجب . يق هذه حقتى . و ماده شتر در سال چهارم درآمده .
ج : حقق و حقاق . و حقة بيته الحقة يعنى ماده شترى كه آشكار باشد در سال چهارم درآمدن آن .
حقة
(
hoqqat
) ا . ع . ظرفى از چوب و جز آن كه در وى مرواريد و گوهر و معجون و مانند آن كنند . ج : حق و حقاق و حقق .
و ج ج : احقاق و حقاق و حقوق . و نيز حقة : زن و مراة .
حقة
(
hoqqat
) و (
haqqat
) ا . ع . بلا و سختى و داهيه .
حقجو
(
haq - ju
) ص . پ . جويندهء حقيقت و راستى .
حقحاق
(
haqh q
) ص . ع . قرب حقحاق : سير سريع و شتاب .
حقحقة
(
haqhaqat
) ا . ع . بلند بر داشتن اسب دست و پاى را و جنبان رفتن آن و يا اول شب رفتن . او اللجاج فى السير . او ان يلج فى السير حتى تعطب راحلته او تنقطع .
حقد
(
heqd
) ا . ع . كينه و سرول . ج :
حقود و احقاد و حقائد .
حقد
(
heqd
) و (
haqd
) و (
haqad
) م . ع .
حقد عليه حقدا و حقدا و حقدا و حقيدة ( از باب ضرب و سمع ) : كينه گرفت بر او .
حقد
(
haqad
) م . ع : حقد المطر حقدا ( از باب سمع ) : ايستاد باران . و حقد السماء : نباريد آسمان . و حقد - المعدن : منقطع گرديد كان و چيزى بيرون نداد . و حقدت الناقة ( از باب نصر ) :
پيهناك گرديد آن ماده شتر .
حقدار
(
haq - d r
) ص . پ . مالك و كسى كه چيزى را بطور حق متصرف باشد .
حقدارى
(
haq - d ri
) ا . پ . - مالكيت و تصرف از روى حقانيت .
حقر
(
haqr
) م . ع . حقر حقرا ( از باب ضرب ) : زبون و خوار گرديد . و حقره :
زبون و خوار و خرد شمرد آن را و زبون و خوار كرد ( لازم و متعدى ) . و حقرت و نقرت ( بكسر العين فيهما ) : حقير و نقير گشتى تو .
حقرة
(
hoqrat
) ا . ع . زبونى و خوارى و خردى .
حقرية
(
hoqriyyat
) ا . ع . خوارى و زبونى و پستى .
حقز
(
haqz
) م . ع . حقزته المراة برجلها حقزا ( از باب ضرب ) : سپوخت وى را آن زن و لگد زد .
حقشناس
(
haq - cen s
) ص . پ . خدا شناس و معتقد بحقيقت و راستى . و اداكنندهء حق كسى و قدر دان و شكرگزار .
حقشناسى
(
haq - cen si
) ا . پ . اداى حق . و شكرگزارى و قدردانى .
حقصا
(
haqsan
) ا . ع . سبقنى حقصا و قبصا و شدا : هر سه بيك معنى مىباشند يعنى بتندى و چالاكى سبقت گرفت از من .
حقط
(
haqat
) ا . ع . سبكى جسم . و بسيارى حركت .
حقط
(
heqet
) ا . ع . كلمهاى كه بدان اسب را زجر كنند .
حقطان
(
heqett n
) و حقطانة (
heqett nat
) ا . ع . مرد كوتاه .
حقطبة
(
haqtabat
) م . ع . بانگ كردن تذرو نر .
حقطة
(
haqtat
) ا . ع . زن كوتاه و يا سبك جسم .
حق طراز
(
haq - ter z
) ص . ع . رعايت كنندهء حقيقت و راستى .
حقف
(
heqf
) ا . ع . ريگ تودهء كج .
ج : احقاف و حقاف و حقوف . و ج ج :
حقائف و حقفة . و ريگ تودهء كلان و مدور و دراز مشرف . و بن ريگ توده . و بن كوه .
و بن ديوار .
حقفة
(
heqafat
) ع . ج . حقف .
حق فروز
(
haq - foruz
) ص . پ . آنكه راستى و درستى منتشر مىسازد .
حقق
(
haqaq
) م . ع . سم پا را بجاى سم دست گذاشتن اسب در رفتار . و خوى نكردن اسب ( و الفعل من سمع ) .
حقق
(
heqaq
) و (
hoqoq
) ع . ج . حق .
حقق
(
hoqaq
) ع . ج . حقة .
حقق
(
hoqqaq
) ا . ع . كلام بىعيب و درست . و جامهء محكم بافته .
حق گزار
(
haq - goz r
) ص . پ .
دادگر و عدالتگستر . و قدردان و شكرگزار .
حق گزارى
(
haq - goz ri
) ا . پ . اداى احسان و اجراى خدمت و شكر گزارى و پاداش لطف و مرحمت .
حق گزين
(
haq - gozin
) ص . پ . پسند كنندهء عدالت و دادخواهى .
حق گوى
(
haq - guy
) ص . پ . راست گوى و حقيقت گوى . و مرغ حق .
حقل
(
haql
) ا . ع . زمين سادهء صالح زراعت . و كشتى كه همهء گياه آن رسته باشد .
و كشتى كه تازه برگ بيرون آورده و ساقش هنوز ستبر نشده باشد . و كشت سبز . ج :
حقول .
حقل
(
haql
) م . ع . حقل حقلا ( از باب ضرب ) : زراعت كرد .
حقل
(
heql
) ا . ع . هودج . و نوعى از بيمارى شكم . و رطوبت لزج در رودها .
حقلة
(
haqlat
) ا . ع . زمين سادهء صالح