گرد آمده باشد .
حشوك
(
hocuk
) م . ع . حشكت الناقة لبنها حشكا و حشوكا . مر . حشك .
حشوم
(
hocum
) ا . ع . ماندگى . و انقباض و بستگى . و جويندگان .
حشوم
(
hocum
) م . ع . حشم حشوما ( از باب ضرب ) : فربه شد پس از لاغرى .
و حشمت الدابة : فربه شد و كلان شكم گرديد ستور بچراى در اول بهار . و ما حشم من طعامنا : نخورد از طعام ما . و ما حشم الصيد : نيافت شكار را .
حشون
(
hoccuna
) ع . ج . حش (
hacc
) و (
hecc
) و (
hocc
) .
حشويات
(
hacviyy t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كلمات بىمعنى و زايد .
حشى
(
hac
) ا . ع . آنچه درون شكم باشد از جگر و سپر و شكنبه و مانند آن . و يا آنچه ما بين استخوان پهلو و سرين باشد و يا ما بين ظاهر شكم و كمر باشد . ج : احشاء . و ريو و تاسه و كرانهء ناحيه . و كنار . يق انا فى حشاه .
و ا خ : موضعى نزديك مدينه .
حشى
(
hac
) م . ع . حشى حشى ( از باب سمع ) تاسه برافتاد او را . و حشى السقاء : چسبيد باندرون خيك چرم مانندى از شير كه بوى بد آن زايل نمىشود .
حشى
(
haci
) ص . ع . مرد مبتلا به تاسه و تنگى نفس . يق رجل حش .
حشى
(
haciy
) ا . ع . گياهى كه بيخ ان پوسيده و بوى گرفته باشد . و گياه خشك .
حشياء
(
hacy '
) ص . ع . زن مبتلا بتاسه و تنگى نفس .
حشيان
(
hacy n
) ص . ع . مرد مبتلا بتنگى نفس و تاسه . يق رجل حشيان .
حشيب
(
hacib
) ا . ع . جامهء ستبر و درشت .
حشية
(
hacyat
) ص . ع . زن مبتلا بتاسه و تنگى نفس .
حشية
(
haciyyat
) ا . ع . توشك و نهالى آگنده از چيزى . ج : حشايا . و بالشچهاى كه زنان بر پستان و يا سرين بندند تا كلان نمايد .
حشيش
(
hacic
) ص . ع . محشوش . و گياه خشك شدهء بريده شده .
حشيش
(
hacic
) ا . ع . گياه خشك . و خرج الولد حشيشا اى يابسا . ج حشائش . و ا خ : نام زاهد موصلى .
حشيش
(
hacic
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گياه خشك . و مادهء مخدرى كه از برگ كنيب گيرند . و چرس نيز گويند .
حشيشة
(
hacicat
) ا . ع . واحد حشيش .
يك گياه خشك . و ابو حشيشة : مرى حيوانات چرنده .
حشيف
(
hacif
) ا . ع . جامهء كهنه .
حشيكة
(
hacikat
) ا . ع . لغتى است در حسبكة يعنى جو كه بستور دهند .
حشيلة
(
hacilat
) ا . ع . اهل و عيال شخص .
حشيم
(
hacim
) ا . ص . ع . محتشم . و رجل حشيم : مرد صاحب حجب و حيا .
ج حشم (
hocam
) .
حص
(
hass
) م . ع . حص راسه حصا ( از باب نصر ) : سترد موى سر را . و هو يحص اى لا يجير احدا . و نيز حص . بهره دادن كسى را . يق حصنى منه كذا . و نيك دويدن . و كم و ناقص گردانيدن چيزى را .
حص
(
hoss
) ا . ع . گياه اسپرك و يا زعفران ج : حصوص . و دانهء مرواريد .
حص
(
hoss
) ص . ع . ج . احص .
حصء
(
has '
) م . ع . حصأ الصبى حصأ ( از باب فتح و سمع ) : شير مكيد كودك تا پر گرديد شكم وى . و حصأ من الماء : سيراب شد . و حصات الناقة :
اشتد اكلها و شربها او كلاهما . و حصأبها :
تيز داد بوى .
حصاء
(
hass '
) ص . ع . مؤنث احص - زن موى رفته از سر . و سال بىنفع و خير . و زن بديمن . و باد صاف بىگرد و غبار .
حصاب
(
hes b
) ا . ع . جاى سنگريزه انداختن بمنى و آن را محصب نيز گويند .
حصات
(
has t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سنگريزه .
حصاة
(
has t
) ا . ع . يك سنگ ريزه و سنگ ريزهء در مثانه . و عقل و راى و هوش .
ج : حصيات و حصى . و حصاة المسك :
قطعهء سخت در نافه باشد . و ذو حصاة :
صاحب راى و هوش .
حصاد
(
has d
) ا و ص . ع . زرع حصاد : كشت دروده . و نيز حصاد بمعنى حصادة است .
حصاد
(
hasad
) و (
hes d
) ا . ع .
هذا اوان الحصاد : هنگام درودن است و كذلك اوان الحصاد .
حصاد
(
hes d
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حسور و درو . و هنگام حصاد :
هنگام درودن .
حصاد
(
has d
) و (
hes d
) م . ع حصد الزرع حصدا و حصادا و حصادا ( از باب نصر و ضرب ) : درو و كشت را بداس . و كذلك حصد النبات .
حصاد
(
hass d
) ا . ع . دروگر .
حصاد
(
hoss d
) ع . ج . حاصد .
حصادة
(
has dat
) ا . ع . گياهى كه از خوردن آن گوسپند را شكم بستگى عارض شود و زراعت دروده .
حصادة
(
hasadat
) و (
hes dat
) ا .
ع . هنگام درودن كشت . يق هذا اوان الحصادة . و كذلك اوان الحصادة .
حصار
(
has r
) و (
hes r
) ا . ع . نوعى از پالان شتر و آن بالش مانندى باشد كه پيش