دشمنى . و آنچه فروريزد از خرماى تباه شده از درخت . و رجع بحسيفة نفسه : باز آمد بىنيل مقصود .
حسيك
(
hasik
) ا . ع . كوتاه بالا . و حسيك الصدر : با كينه و عداوت .
حسيكة
(
hasikat
) ا . ع . جو كه بستور دهند . و خارپشت . و كينه و دشمنى .
حسيكة
(
hosaykat
) ا خ . ع . نام موضعى در مدينهء طيبه .
حسيل
(
hasil
) ا . ع . گاوان اهلى ( لا واحد له ) . و فرومايه . و بلايهء از هر چيزى . ج :
حسل (
hosol
) . و نيز حسيل : ج . حسيلة .
حسيل
(
hosayl
) ا . ع . مصغر حسل . و ابو حسيل : سوسمار كوچك .
حسيلة
(
hasilat
) ا . ع . خرماى خشك تباه كه شيرين نشود . و مردم فرومايه . و گوساله . ج : حسيل .
حسين
(
hasin
) ص . ع . صاحب جمال .
حسين
(
hosayn
) ا . ع . مصغر حسن كه بمعنى خوب و نيكو و صاحب جمال باشد .
الامام الهمام حسين بن على بن ابى طالب سيد الشهداء امام سيوم از ائمهء اثنا عشر و پسر دويم حضرت فاطمهء زهراء عليها السلام و تولد همايونش در 25 شهر شعبان المعظم سال چهارم از هجرت و شهادتش روز دهم محرم سال شصت و يكم از هجرت و مشهد شريفش در كربلا مزار عامه است .
حسيناء
(
hosayn '
) ا . ع . درختى كه برگهاى خرد دارد . و حسيناه ان يفعل كذا اى قصاراه يعنى بهترين چيزى را سزاوار است كه بجا آورده شود .
حسينى
(
hosayni
) ص . پ . منسوب به حضرت سيد الشهداء حسين بن على بن ابى طالب عليهما السلام . و سادات حسينى :
آنان كه از نسل آن بزرگوارند .
حسينى
(
hosayni
) ا . پ . نام نوائى از موسيقى .
حسينيه
(
hosayniyye
) ا . پ . تكيهاى كه در آنجا مرثيهء حضرت سيد الشهدا عليه السلام را مىخوانند و مخصوص بعزادارى آن حضرت است .
حش
(
hacc
) ا . ع . خرما بن كوتاه ناباليدهء بىتيمار . ج . حشان (
hecc n
) .
حش
(
hacc
) م . ع . حش النار حشا ( از باب نصر ) : افروخت آتش را و كاويد .
وحشت اليد : شل شد دست . و حش الودى : خشك گرديد نهال خرما . و حش الفرس : تيزرو گرديد اسب . و حش الحشيش : درود حشيش را . و حش فلانا : اصلاح حال فلان نمود . و حش المال : افزود مال را . و حش زيدا بعير او به : بخشيد زيد را شتر . و حش الصيد : فرو گرفت شكار را از دو طرف وى . و حش الفرس : گياه داد اسب را .
المثل احشك و تروثنى در حق كسى گويند كه بمحسن خود بدى كند . و نيز حش : پر بر تير چفسانيدن و بريدن پس از خشك شدن .
و حش الولد فى البطن ( از باب نصر و ضرب ) : خشك شد آن بچه در شكم . و كذلك حش ( مجهولا ) . و حش الكلاء حشا :
بريد آن گياه را پس از خشك شدن .
حش
(
hacc
) و (
hocc
) ا . ع . باغ و بستان . و آتش . ج : حشان .
حش
(
hacc
) و (
hecc
) و (
hocc
) ا .
ع . جاى لازم و حاجت جاى لانهم كانوا يقضون حوائجهم فى البساتين . ج : حشوش و حشون .
حش
(
hecc
) ا . ع . چيزى يق الحش بالاش يعنى چيزى به چيزى . مر . حس .
حش
(
hocc
) ا . ع . بچهء مردهء در شكم مادر .
حشأ
(
hac '
) م . ع . حشأه بسوط حشأ ( از باب فتح ) : با تازيانه زد بر پهلو و شكم او . و حشأه به سهم : تير بر شكم وى زد . و حشأ المراة : گائيدن زن را .
و حشأ النار : افروخت آتش را .
حشا
(
hac
) ا . ع . آنچه درون شكم باشد از جگر و سپرز و شكنبه و مانند آن و يا آنچه ما بين استخوان پهلو و سرين باشد و يا ما بين ظاهر شكم و كمر باشد . ج : احشاء . و ربو و تاسه و كرانه و ناحيه و كنار . يق انا فى حشاه .
حشاة
(
hac t
) ص . ع . ارض حشاة :
زمين سياه بىخير .
حشاد
(
hac d
) ا . ع . زمين سخت كه بر آن اندك بارانى كه بارد روان گردد . و زمينى كه تا باران بسيار بر آن نبارد جارى نشود - از اضداد است .
حشاش
(
hec c
) ا . ع . جوالى كه در آن حشيش باشد . و حشاشاه اى جانباه . مر .
حشاشان .
حشاش
(
hoc c
) ا . ع . بقيهء جان در بيمار .
و يوم حشاش : از روزهاى جنگ تازيان است . و حشاشاك ان تفعل كذا اى قصاراك .
حشاش
(
hacc c
) ا . ع . علف خشك فروش و آنكه علف خشك جمع مىكند .
حشاش
(
hocc c
) ا . ع . گرد آرندگان حشيش . ج : حاش .
حشاشان
(
hec c ne
) ا . ع . به صيغهء تثنيه دو جانب و دو كرانه .
حشاشة
(
hoc cat
) ا . ع . بقيهء جان در بيمار و در جريح .
حشاف
(
hec f
) ع . ج . حشفة .
حشافة
(
hoc fat
) ا . ع . آب اندك .
حشاك
(
hec k
) ا . ع . چوبى كه بدان دهان بزغاله بندند تا شير نخورد .