چام چام
(
c m - c m
) ا . پ . دره هاى كوه و راههاى پرپيچ و تاب .
چامز
(
c mez
) ا . پ . چامين .
چامگير
(
c m - gir
) ص . پ . خوشنما و ملايم و آگاه .
چاموش
(
c muc
) ا . پ . نوعى از كفش و پاى افزار .
چامه
(
c me
) ا . پ . هر كلام موزون و شعر عموما و غزل خصوصا و سرود و نغمه .
و سخن و قول .
چامه دان
(
c me - d n
) ص . پ .
سخندان و بليغ و زبان آور و خطيب و واعظ .
چامه گوى
(
c me - guy
) ا . پ . شاعر و سخنگوى و كسى كه غزلى را به آواز بلند بخواند .
چاميدن
(
c midan
) ف ل . پ . بول كردن و شاشيدن و كيمز انداختن . و دميدن و وزيدن .
چامير
(
c mir
) و
چاميز
(
c miz
) و
چامين
(
c min
) ا . پ . بول و كميز و غايط .
چانش
(
c nec
) ا . پ . رفتار با كر و فر و با حشمت . و جنگ و كارزار .
چانقى
(
c nqi
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - پند و نصيحت . و مشورت و تدبير .
چانه
(
c ne
) ا . پ . گرداگرد دهان و استخوان زنخ و فك اسفل كه محل ريش بر آوردن باشد و غبغب . و گلولهء خميرى كه از آن يك نان پزند . و تقطير و چكانيدگى . و جام و پياله . و حرف و سخن ياوه و سخن بىجا . و چانه زدن :
سخن بىجا و زياد گفتن در خريد و فروش .
و چانه كردن : خمير را باندازهء يك نان گلوله كردن .
چاو
(
c v
) ا . پ . - مأخوذ از تاتارى - اسكناس و بليت و قطعهء كاغذ دولتى كه كيخاتون مغول مىخواست بعوض پول آن را رايج كند و مردم آذربايجان و اهالى تبريز قبول نكردند و عز الدين مظفر به همين جهة بقتل رسيد .
چاو چاو
(
c v - c v
) ا . پ . غوغا و بانگ گنجشك و ديگر مرغان خصوصا وقتى كه جانورى قصد گرفتن او كند و يا كسى جهة گرفتن بچهء وى دست در آشيان آن نمايد .
چاوچاوان
(
c v - c v n
) ص . پ .
معوج و گمراه و غير مستقيم و منحرف .
چاوش
(
c voc
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - چاووش .
چاوك
(
c vak
) ا . پ . چكاوك و قبره .
چاوله
(
c vale
) ا . پ . كجواج و نا هموار . و گل سرخ صد برگ و بغايت رنگين .
چاولى
(
c vli
) ا . پ . افزارى كه ازنى بوريا سازند و بدان غله افشانند .
چاووش
(
c vuc
) ا . پ . نقيب لشكر و يا كاروان .
چاووش
(
c vuc
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - سرهنگ و صاحب منصبى كه پيشاپيش حاكم و اشخاص بزرگ مىرود و نقيب . و جارچى و پيك . و يساول و رئيس و پيشوا و وكيل و پيشرو كاروان .
چاويد
(
c vid
) ا . پ . غوغا و بانگ گنجشك و چاو چاو . مر . چاو چاو .
چاويدن
(
c vidan
) ف ل . م . پ . فرياد كردن گنجشك وقتى كه دست در آشيانهء آن كنند . و بانگ بلند كردن انسان و ساير حيوانات .
و جاويدن و خائيدن و مضغ كردن .
چاه
(
c h
) ا . پ . بئر و گودى دايرهاى عميقى كه در زمين جهة بيرون آوردن آب و جز آن كنند . و مغاك و مغاره و چال . و زندان و دام . و چاه بابل : چاهى در بابل كه دو ملك هاروت و ماروت در آن حبس مىباشند .
و چاه پخته : چاه آجرى . و چاه پست :
عالم . و چاه زنخ و يا چاه زنخدان :
گودى چانه . و چاه ظلمانى : دنيا و قالب آدمى . و چاه مقنع و يا چاه نخشب :
چاهى كه مقنع از آن ماهى در مىآورد كه چهار فرسخ را روشن مىكرد . و روى معشوق .
چاهجو
(
c h - ju
) ا . پ . قلابى باشد كه بدان چيزى كه در چاه افتد بر آرند و چاه يوز نيز گويند و چاخو و مقنى .
چاهچور
(
c h - cavar
) ا . پ . دولاغ و چاقشورى كه زنان هنگام بيرون رفتن از خانه مىپوشند .
چاه دلو
(
c h - dalv
) ا . پ . برج دلو كه برج يازدهم از بروج دوازدهگانه بود .
و دنيا .
چاهسار
(
c h - s r
) ا . پ . دهانهء چاه .
چاهك
(
c hak
) ا . پ . مصغر چاه يعنى چاه كوچك . و گودى چانه . و پاچال .
و چاهك ثريد : آن قطعهاى از حلواها كه ميان آن را گود كنند جهة ريختن چاشنى .
چاه كن
(
c h - kan
) ا . پ . مقنى و چاخو . و آلتى جهة كندن چاه .
چاهه
(
c he
) ا . پ . گودال عميق چاه مانند .
چاهيدن
(
c hidan
) ف ل . پ . احساس سرما كردن و سرما خوردن و بهم خوردن دندانها از اثر سرما .
چاهيوز
(
c hyuz
) ا . پ . قلابى كه بدان چيز بچاه افتاده را برآرند .
چاى
(
c y
) و
چايى
(
c yi
) ا . پ .
درخت كوچكى از محصولات آسياى شرقى يعنى چين و ژاپون كه برگهاى آن را پس از عمل آوردن در جعبههاى قلع اندود كرده بهمهء ممالك كرهء ارض مىبرند و نوعا بر دو قسم است سياه و سبز و چاى سبز اثر تحريكش زيادتر