كس .
تبن
(
tebn
) و (
tabn
) ا . ع . كاه .
ج : اتبان و تبون .
تبن
(
taban
) م . ع . تبن تبنا و تبانة : مر . تبانة .
تبن
(
tobon
) ا . پ شورهزار و زمين بىگياه .
تبن
(
taben
) ص . ع . بازىكننده بدست خود بهر چيز . و باريكبين . و ريزه كار و زيرك .
تبنا
(
tabn
) ا . پ . بلغت زند و پا زند كاه گندم و جو و جز آن .
تبنان
(
tabn n
) و (
tobn n
) ا .
پ . تنبان و پاى جامه و شلوار دراز .
تبنة
(
tebnat
) و (
tabnat
) ا .
ع . واحد تبن (
tebn
) و (
tabn
) .
تبنج
(
tabannoj
) م . ع . نسبت دادن خود را بخاندان بزرگ .
تبند
(
taband
) ا . پ . فريب و حيله و مكر .
تبندر
(
tabandar
) ا . پ . چوبى كه در پس در نهند تا محكم گردد .
تبنده
(
tabande
) ص . پ . درخشان و تابان و تابنده .
تبنك
(
tabank
) و (
tobank
) ا .
پ . دريچهء زرگرى كه قالبى است جهت ريختن زر و سيم گداخته در آن . و بوتهء زرگرى .
تبنك
(
tabannok
) م . ع . تبنك به : مقيم شد به آن . و تبنك فى عزه :
جاىگير شد در عزت .
تبنكه
(
tabanke
) ا . پ . طبلهاى كه نان در آن گذارند . و تنور نانپزى . و ظرفى كه در آن غله كنند .
تبنگ
(
tabang
) ا . پ . طبقى پهن و بزرگ و چوبين كه اجناس بقالى در آن كنند . و دف و دهل . و آوازى بلند و تند مانند آواز ناقوس .
تبنگو
(
tabangu
) و تبنگوى (
tabanguy
) ا . پ . طبق نان . و زنبيل و سبد . و كيسهء حجام و عطار كه بتازىجونه گويند . و صندوق و صندوقچهء اهل صنعت و جائى كه در آن پول گذارند .
تبن مكى
(
tebne - makki
) ا . پ .
رستنى است كه بتازى اذخر گويند .
تبنن
(
tabannon
) م . ع . ثابت ماندن .
تبنى
(
tabanni
) م . ع . تبنيت فلانا : پسر گفتم فلان را و يا پسر خواندم آن را . و تبنت المراة : چهار زانو نشست آن زن و فراخ كرد هر دو پا را از فربهى و ان جلست تبنت : چون بنشيند مانند قبهء به پا كرده مىباشد .
تبنية
(
tabneyat
) م . ع . بناه تبنية :
بر آورد آن خانه را .
تبنيت
(
tabnit
) م . ع . بنت عنه تبنيتا : خبر پرسيد و بسيار سؤال كرد از وى . و بنته بكذا : ساكت كرد و غالب شد او را بحجت . و بنته الحديث : هرچه در دل داشت با وى در ميان نهاد .
تبنيج
(
tabnij
) م ع . بنجه تبنيجا :
بنگ خورانيد او را . و بنجت القبجة :
آواز كرد كبك در سوراخ خود .
تبنيس
(
tabnis
) م . ع . پس ماندن يق بنس عنه تبنيسا .
تبنيش
(
tabnic
) م . ع . سست شدن در كار يق بنش فى الامر تبنيشا .
تبنيق
(
tabniq
) م . ع . بنق الودى تبنيقا : پيوند كرد نهال را و بنق بالمكان :
اقامت كرد در آن جاى . و بنق كلامه :
جمع كرد و بياراست سخن خود را . و بنق كذبه : بر بافت دروغ را و آراست آن را . و بنق ظهره بالسوط : مجروح كرد پشت آن را بتازيانه . و بنقه الشيئى :
در گردن وى كرد و عهدهء او نمود . و بنق القميص : خشتك ساخت براى پيراهن . و بنق الجعبة : فراخ دهن و تنگ دنباله ساخت تركش را .
تبنيك
(
tabnik
) م . ع . برآمدن دو دختر از قبيلهء خود و بهم ديگر خبر اهل خود دادن .
و حاجت روا كردن يق اذهبى فبنكى حاجتنا اى اقضيها .
تبنين
(
tabnin
) م . ع . بنن الشاة : بست گوسپند را تا فربه كند .
تبو
(
tabv
) م . ع . تباتبوا ( از باب نصر ) :
غزا كرد و غنيمت گرفت .
تبو
(
tabu
) ا خ . پ . نام جائى كه در آنجا آسيائى است و گويند آن را يونس پيغمبر بنا كرده و چون نام او را ببرند آسيا در حركت آمده و آرام مىگردد .
تبوء
(
tabavvo '
) م . ع . تبوء بالمكان :
فرود آمد و مقيم شد در آنجاى . و تبوء الرجل من اهله : قادر شد آن مرد بر اهل خود .
تبوب
(
tabbub
) ا . ع . مهلكه و بيابان خطرناك . و آنچه اضلاع بر آن محتوى باشد .
تبوب
(
tabavvob
) م . ع . دربان گرفتن .
تبوت
(
tabut
) ا . ع . تابوت .
تبوج
(
tabavvoj
) م . ع . سخت درخشيدن برق .
تبوذك
(
tabuzak
) ا . ع . كسى كه دل و سنگدان و رودهء ماكيان فروشد . و ا خ . موضعى .
و بمعنى آخرى بدون الف و لام آيد .
تبوراك
(
tabur k
) ا . پ . طبلى كوچك كه در كشتزار جهت رمانيدن جانوران نوازند . و دف و دايره . و غربال . و طبق