نمودن .
تبغم
(
tabaqqom
) م . ع . بانگ كردن آهو و شتر و گاو دشتى و گوزن و بز كوهى .
تبغنج
(
tabaqnoj
) م . ع . بسيار كرشمه كردن .
تبغى
(
tabaqqi
) م . ع جستن يق تبغيته يعنى جستم آن را .
تبغيض
(
tabqiz
) م . ع . بغضه اليه تبغيضا : دشمن گردانيد او را بوى .
تبغيل
(
tabqil
) م . ع . سست و مانده گرديدن . و هجين گردانيدن اولاد يق تزوج فلان فى بنى فلان فبغلهم . و نوعى از رفتار شتر يق بغلت الابل .
تبفوز
(
tabfovz
) ا . پ . پيرامون و گرداگرد دهان آدمى و چارپايان . و منقار مرغان .
تبقر
(
tabaqqor
) م . ع . فراخ و گشاد شدن . و فراخى در مال و علم حاصل كردن .
تبقط
(
tabaqqot
) م . ع . تبقط - الخبر : گرفت خبر را اندك اندك .
تبقع
(
tabaqqo '
) م . ع . داغدار شدن و پيسه گرديدن .
تبقل
(
tabaqqol
) م . ع . بطلب بقل بر آمدن و تبقلت الماشية : چريد آن ستور سبزه را .
تبقم
(
tabaqqom
) م . ع . تبقمت الغنم : دير خيز و گرانبار گرديد گوسپنداز بار بچهء شكم .
تبقوز
(
tabqovz
) ا . ع . تبفوز .
تبقى
(
tabaqqi
) م . ع زنده و باقى گذاشتن .
تبقيه
(
tabqeyat
) م . ع . بقاه تبقية :
زنده و باقى گذاشت آن را و نگاهداشت آن را .
المثل : بق نعليك و ابذل قدميك يضرب عند الحفظ للمال و بذل النفس فى صونه .
تبقير
(
tabqir
) م . ع . بازى كردن بازى بقيرى (
boqqayr
) كه بازى كوها موى باشد .
تبقيط
(
tabqit
) م . ع . بقط فى الجبل تبقيطا : بر آمد بر كوه و بقط فى الكلام و المشى : شتابى كرد در سخن و رفتار و بقط فلانا بالكلام : غلبه كرد فلان را بحجت . و بقط الشيئ : جدا و پراكنده كرد آن چيز را . المثل بقيطه بطبك يعنى جدا و دور كن آن را بتدبيرى كه كسى را معلوم نشود و اصل مثل آن است كه مردى احمق بخانهء معشوقهء خود آمد ناگاه شكمش پيچيد و پليد كرد خانه را پس بمعشوقهء خويش گفت بقيطه بطبك : و اين مثل را در حق كسى گويند كه از وى استوارى كار و حيله و تدبير طلب نمايند .
تبقيع
(
tabqi '
) م . ع . جائى رفتن .
و ما ادرى اين بقع . نمىدانم كجا رفت .
و بقع الصباغ الثوب : جابجا بىرنگ گذاشت جامه را .
تبقيق
(
tabqiq '
) م . ع . بقق المال تبقيقا : پراكنده ساخت مال را .
تبقيل
(
tabqil
) م . ع . سياست كردن و بقل وجه الغلام : ريش بر آورد آن كودك .
تبك
(
tabk
) ا . پ . ريشه و طراز ابريشمى كمربند و جز آن .
تبكاء
(
tabk '
) و (
tebk '
) ا . ع .
گريستن و بسيار گريستن .
تبكان
(
tabk n
) ا . پ . خار و شوك .
تبكبك
(
tabakbok
) م . ع . تبكبكوا تبكبكا : ازدحام نمودند .
تبكر
(
tabakkor
) م . ع . پيش شدن و پيش رفتن .
تبكل
(
tabakkol
) م . ع . معاوضه كردن چيزى به چيزى . و آميزش . و غنيمت .
و درهم آميختن چيزى و غنيمت گرفتن . و تبكله و عليه : فرو گرفت او را بزدن و دشنام و قهر . و تبكل فى الكلام :
آميخت سخن را . و تبكل فى مشيه : بناز خراميد .
تبكم
(
tabakkom
) م . ع . تبكم عليه الكلام : درماند در سخن .
تبكية
(
tabkeyat
) م . ع . بكاه و عليه تبكية : ستايشگويان بگريست بر وى .
و بكاه على الميت : انگيخت او را بر گريستن بر مرده .
تبكيت
(
tabkit
) م . ع . زدن كسى را بشمشير و چوبدستى و مانند آن . و پيش آمدن كسى را بمكروه . و درشتى و سرزنش كردن . و غلبه نمودن بحجت .
تبكير
(
tabkir
) م . ع . پيش شدن و آمدن نماز را در اول وقت آن يق بكروا بصلوة المغرب اى صلوها عند سقوط القرص و بكره و عليه : آمد او را بامداد . و بكر اليه : شتابى كرد بسوى آن در هر وقت كه باشد . و بكره على اصحابه : پگاه خيزانيد او را بر ياران وى .
تبكيع
(
tabki '
) م . ع . غلبه كردن بر كسى بحجت . و نيك بريدن . و پارهپاره ساختن .
تب گرفته
(
tab - gerefte
) ص . پ .
لرزان از تب .
تبل
(
tabl
) ا . ع . دشمنى . ج : تبول و تبابيل . و كينه يق اصبت بتبل . و بيمارى . ج : اتبال .
تبل
(
tabl
) م . ع . تبله تبلا ( از باب ضرب ) : بريد آن را . و تبله ( از باب نصر ) :
برد عقل او را . و تبل فلانا الحب :
بيمار كرد دوستى فلان را و فاسد نمود آن را .