و تبل الدهر القوم : نيست كرد روزگار قوم را . و تبلت المراة فوأد الرجل :
شيفته و مفتون گردانيد زن دل آن مرد را و تبل القدر : ديگ افزار ريخت در ديگ .
تبل
(
tobel
) ص . ع . دهر تبل : روزگار نيست كننده .
تبل
(
tobal
) ا . ع . وادى است .
تبل
(
tobbal
) ا خ . ع . شهرى از مضافات حلب .
تبل
(
tabal
) ا . پ . چين و آجيده . و شكنج مانند آجيده . و ناهموارى پوست بادام .
تبلاب
(
tabl b
) ا . پ . غلاف خوشهء خرما .
تبلاد
(
tabl d
) ا . پ . كنارهء چوبى ديوار .
تبلبل
(
tabalbol
) م . ع . تبلبلت الالسن : در آويخت زبان قوم . و تبلبلت الابل الكلاء : پاك چريدند شتران گياه را .
تبلتع
(
tabalto '
) م . ع . زبانآورى و تيز زبانى كردن . و دعوى زيركى نمودن .
تبلج
(
taballoj
) م . ع . خنديدن و شاد شدن . و تبلج الصبح : روشن شد صبح .
تبلخ
(
taballox
) م . ع . بزرگ منشى كردن .
تبلخص
(
tabalxos
) م . ع . ستبر شدن و بسيار گرديدن .
تبلد
(
taballod
) م . ع . بتكلف بلادت نمودن . و دست بر دست زدن چنان كه صدا كند .
و متحير شدن . و دريغ خوردن . و افتادن بسوى زمين . و مسلط شدن بر شهر ديگرى . و فروكش شدن بزمينى كه در آن كسى نباشد .
و برگردانيدن هر دو كف دست را .
تبلدج
(
tabaldoh
) م . ع . ايفاى وعده نكردن .
تبلرزه
(
tab - larze
) ا . پ . تب باره و تبى كه با لرز همراه باشد .
تبلسم
(
tabalsom
) م . ع . خاموش شدن از بيم . و ناخواست و ناپسند نمودن روى خود را به كسى .
تبلص
(
taballos
) م . ع . تبلص الارض :
پاك چرانيد گياه آن زمين را و تبلص الشيئ : پنهان طلب كرد آن چيز را . و تبلص له : بدل ميل كرد و جست آن را و تبلصت الغنم الارض : چريدند گوسپندان همهء گياه آن زمين را .
تبلصق
(
tabalsoq
) م . ع . جاسوسى نمودن . و پنهان طلب كردن چيزى . و نزديكى جستن بمردم .
تبلغ
(
taballoq
) م . ع تبلغ به تبلغا :
اكتفا و بسند نمود به آن . و تبلغت به العلة :
سخت شد بدان بيمارى وى و تبلغ المنزل :
بتكلف رسيد به منزل .
تبلغة
(
tableqat
) ا . ع . رسنى كه بدان رسن كلان دلو را با رسن خرد آن بندند . ج :
تبالغ .
تبلق
(
taballoq
) م . ع . تبلق الطريق :
روشن و ممتاز گرديد راه .
تبلل
(
taballol
) م . ع . تر گرديدن . و به شدن از بيمارى . و نيكو شدن حال شخص بعد از لاغرى و سختى و تبلل الاسد : غريد آن شير و خاك برانگيخت بچنگال خود .
تبلور
(
tabalvor
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بلورى شدن جسمى .
تبلونستن
(
tablunestan
) ف ل م . پ .
بلغت زند و پازند شكستن .
تبله
(
taballoh
) م . ع . ابله شدن و خود را ابله نمودن بىآنكه باشد . و گم شده را جستن . و بىراه رفتن بدون رهنما و استفسار از كسى .
تبلهص
(
tabalhos
) م . ع . تبلهص الرجل : از جامه برآمد آن مرد .
تبلية
(
tableyat
) م . ع . بستن ناقه بر سر گور خداوند خود تا بميرد . و بلاه تبلية : كهنه گردانيد آن را .
تبليح
(
tablih
) م . ع . بلح الرجل تبليحا : در مانده و مانده گرديد آن مرد الحديث : استنفرتهم فبلحوا على اى ابوا كانهم اعيوا عن الخروج معه و اعانته .
تبليد
(
tablid
) م . ع . متوجه نشدن به چيزى .
و بخل كردن و ندادن . و خويشتن را بر زمين زدن و بلدت السحابة : نباريد ابر . و بلد الفرس : سبقت نكرد اسب در دويدن .
تبليص
(
tablis
) م . ع . بلصته من مالى تبليصا : نگذاشتم نزد او چيزى از مال خود و بلصت الغنم : كم شير شدند گوسپندان .
تبليط
(
tablit
) م . ع . بلط اذنه تبليطا :
انگشت سبابه زد بر گوش او تا درد گرفت .
و بلط فلان : مانده شد فلان در رفتن . و بلط الدار : بلاط گسترد خانه را .
تبليع
(
tabli '
) م . ع . بلع الشيب فيه تبليعا : پديد شد سپيدى در سروى .
تبليغ
(
tabliq
) م . ع . رسانيدن و بلغ الفارس : دست بعنان دراز كرد آن سوار تا تيز رود .
تبليغ
(
tabliq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - رسانيدن پيغام و جز آن .
تبليق
(
tabliq
) م . ع . اصلاح نمودن چاه زمين نرم را به تختههاى ساج .
تبليل
(
tablil
) م . ع . تر كردن با آب يق بلله بالماء تبليلا .
تبليم
(
tablim
) م . ع . زشت نمودن كار بر كسى و سخت آرزومند شدن ناقه بفحل .
تبن
(
tabn
) م . ع . تبن الدابة تبنا ( از باب ضرب ) : كاه داد آن ستور را .
تبن
(
tebn
) ا . ع . مهتر جوانمرد و شريف . و گرگ . و قدح اندازهء بيست