تبطن
(
tabatton
) م . ع . كسى را در زير خود گرفتن . و دانستن حقيقت كارى و تبطن الكلا : گرديد در چراگاه و تبطنت الجارية : انداختم خود را به روى آن كنيزك .
تبطئة
(
tabteat
) ا . ع . درنگى و آهستگى .
تبطيح
(
tabtih
) م . ع . ريختن سنگريزه در جائى و آن را برابر و مسطح كردن .
تبطيط
(
tabtit
) م . ع . تجارت مرغابى كردن . و مانده گردانيدن .
تبطين
(
tabtin
) م . ع . زدن بر شكم .
و بطن الثوب : آستر كرد جامه را . و تبطين اللحية : گرفتن موى ريش از تحت ذقن و حنك . و بطن البعير : تنگ بركشيد شتر را .
تبظير
(
tabzir
) م . ع . بظرت الخافضة الجارية : ختنه كرد آن دختر را . و هو يمص فلانا و يبظره : او مىگويد فلان را كه در دهن بگير و بمك بظر فلانه را .
تبع
(
teb '
) ا . ع . تبع المراة : عاشق زن و پس رواو .
تبع
(
taba '
) ا . ع . پيرو . ج : اتباع .
و دست و پاى ستور .
تبع
(
taba '
) م . ع . تبعه تبعا و تباعة مر . تباعة .
تبع
(
taba '
) ص . ع . ج . تابع .
تبع
(
toba '
) ص . ع . كسى كه در سخن دو لفظ پى يكديگر آورد چون حسن بسن و قبيح شقيح .
تبع
(
tobba '
) ا خ . ع . يكى از ملوك يمن و بدين لقب ملقب نگردد ما دام كه حضرموت و سبا و حمير در تصرف وى نباشد . ج :
تبابعة . و نوعى از زنبوران عسل . ج :
تبابيع . و ما ادرى اى تبع هو يعنى نمىدانم كيست آن .
تبع
(
tobba '
) و (
tobbo '
) ا . ع . سايه زيرا كه تابع آفتابست . و يك نوع مرغى .
تبعة
(
tabaat
) ا خ . ع . پشتهاى در حلذان طايف كه در آن نقبهاى چند است و شمشيرهاى قديم و مهرهها در آنها يافت مىشود .
تبعة
(
tabeat
) ا . ع . عاقبت بد . و سياست .
و شكنجه .
تبعث
(
taba'os
) م . ع . تبعث منه الشعر غيره : بر آمد و روان شد از وى شعر و جز آن .
تبعثر
(
taba'sor
) م . ع . تبعثرت النفس :
شوريد دل .
تبعثق
(
taba'soq
) م . ع . تبعثق الماء من الحوض : ريزان شد آب از شكستگى كنارهء حوض .
تبعج
(
taba'oj
) م . ع . تبعج السحاب :
و اشد ابر و باز ماند باران .
تبعد
(
taba'od
) م . ع . دور رفتن .
تبعصص
(
taba'sos
) م . ع . اضطراب كردن . و به خود در پيچيدن مار زخم خورده .
تبعض
(
taba'oz
) م . ع . بهره بهره گرديدن .
تبعضض
(
taba'zoz
) م . ع . گرفتن بعضى مر بعضى را و رايت الغربان تتبعضض يعنى ديدم من زاغان را كه مىگرفتند بعضى مر بعضى را .
تبعق
(
taba'oq
) م . ع . تبعق المزن :
سخت فرو ريخت ابر باران را . و تبعق فى الكلام : ناگاه بسخن درآ - . و تبعقت الابل بجرتها : دفع كردند شتران نشخوار خود را .
تبعل
(
taba'ol
) م . ع . تبعلت المراة :
فرمانبردارى شوهر كرد آن زن و يا خود را آراست براى وى .
تبعه
(
tabae
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پيروان و تابعين .
تبعى
(
tab '
) ص . ع . بقرة تبعى :
ماده گاوگشن خواه .
تبعى
(
tabaiy
) ص . ع . تابع و جانشين .
تبعية
(
tab'yyat
) ا . ع . پى روى و تقليد و متابعت .
تبعيت
(
taba'eyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پيروى و متابعت و تقليد و تبعيت كردن : پيروى كردن و تقليد نمودن .
تبعيج
(
tab'ij
) ا . ع . بعجه تبعيجا :
كفانيدم آن را .
تبعيد
(
tab'id
) م . ع . بعده تبعيدا :
دور كرد او را .
تبعيد
(
tab'id
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دور كردگى و اخراج . و بجاى دور فرستادگى و اخراج از شهر و بلد .
تبعير
(
tab'ir
) م . ع . بعر المعى :
بيرون كرد پشكل را كه در روده بود .
تبعيض
(
tab'iz
) م . ع . بعضه تبعيضا : بهره بهره گردانيد آن را .
تبعيض
(
tab'iz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تقسيم و جدا كردن بعض را از بعضى .
تبعيق
(
tab'iq
) م . ع . بعق زق - الخمر تبعيقا : شكافت خيك شراب را . و بعق الجمل : نحر كرد شتر را الحديث :
يبعقون لقاحنا اى ينحرون ابلنا و يسيلون دماءها : نحر مىكنند شتران ما را و مىريزند خون آنها را .
تبغثر
(
tabaqsor
) م . ع . تبغثرت نفسه : شوريد دل او .
تبغدد
(
tabaqdod
) م . ع . خود را بسوى بغداد نسبت دادن . و يا مشابه باهل بغداد كردن . و ببغداد در آمدن .
تبغدذ
(
tabaqdoz
) م . ع . به بغداد در آمدن .
تبغض
(
tabaqqoz
) م . ع . دشمنى