تبرؤ
(
tabarro '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بيزارى . و تبرؤ كردن : بيزارى جستن .
تبرى
(
tabri
) و (
tobri
) ا . پ . سماق .
تبرى
(
tabarri
) م . ع . تبريت لمعروفه :
متعرض احسان او شدم .
تبرى
(
tabarri
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بيزارى و تبرى كردن : بيزارى جستن . و ذمهء خود را برى كردن .
تبرئة
(
tabreat
) م . ع . براك تبرئة :
پاك گردانيد ترا از آن و بيزار ساخت .
تبرية
(
tebreyat
) ا . ع . سبوسهء سر .
تبريج
(
tabrij
) م . ع . برج بنا نهادن .
و ظاهر ساختن مرد لياقت خود را وزن لباس خود را .
تبريح
(
tabrih
) م . ع . برح به الامر تبريحا : در مشقت و شدت انداخت وى را آن كار . و برح الله عنك اى فرج .
تبريخ
(
tabrix
) م . ع . برخ تبريخا :
فروتنى نمود .
تبريد
(
tabrid
) م . ع . برده تبريدا :
خنك گردانيد آن را و يا ببرف آميخت . و نيز تبريد : نوشانيدن شربتى كه سرد گرداند قلب را .
و سست و ضعيف ساختن و قولهم لا تبرد عن فلان اى لا تشتمه ان ظلمك فتنقص من ائمه .
تبريد
(
tabrid
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سرد و خنك گردانيدگى .
تبرير
(
tabrir
) م . ع . غلبه كردن . و بواسطهء سخن و يا كار مطيع كردن . و محقق كردن .
و آشكار كردن و ظاهر نمودن بىگناهى را .
تبرير
(
tabrir
) م . ع . ما اصبت منه تبريرا : نيافتم از وى چيزى .
تبريز
(
tabriz
) و (
tabriz
) ا خ . پ . شهر حاكمنشين آذربايجان كه در زمانى مقر شخص ولايت عهد بود و جمعيت آن را اگرچه 000 ، 200 نفر تخمين كردهاند ولى كمتر از 000 ، 500 نفر نبايد باشد . مر . ايران .
تبريز
(
tebriz
) ا . پ . سفره و نطع . و ميز و كرسى . و نشيمن .
تبريز
(
tabriz
) م . ع . برز تبريزا :
فزون شد بر اقران بفضل و شجاعت . و برز الفرس على الخيل : سبقت گرفت آن اسب بر ديگر اسبان . و برز الفرس راكبه :
يكسو برد سوار خود را آن اسب . و برزه :
پيدا و گشاده كرد آن را .
تبريزى
(
tabrizi
) ا و ص . پ . منسوب به شهر تبريز . و درخت سپيدار .
تبريس
(
tabris
) م . ع . نرم كردن زمين را
تبريص
(
tabris
) م . ع . سر تراشيدن .
و رسيدن باران به زمين پيش از شيار كردن .
تبريض
(
tabriz
) م . ع . برضت - الارض تبريضا : بسيار بارض شد زمين .
تبريق
(
tabriq
) م . ع . برقت - المراة : آراسته شد و زينت گرفت آن زن .
و برق عينيه : نيكو گشاد هر دو چشم را و تيز نگريست . و برق فلان : سفر دور و دراز كرد فلان . و برق منزله : زينت داد خانه را و منقش كرد . و برق فى - المعاصى : استبداد كرد در گناهان . و برق بى الامر : دشوار شد بر من كار .
تبريك
(
tabrik
) م . ع . دعا كردن كسى را به بركت . و برك البعير : فرو خفت شتر .
تبريك
(
tabrik
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دعاى خير و دعاى بركت و مباركباد و تبريك گفتن : دعاى بركت و ميمنت عرضه كردن و مبارك باد گفتن . و تبريك عيد : مبارك باد عيد . و تبريك عروسى :
مبارك باد عروسى .
تبزده
(
tab - zade
) ص . پ . كسى كه مبتلا به تب باشد .
تبزر
(
tabazzor
) م . ع . گفتن اينكه من از بنى بزرى هستم كه طايفهايست از عرب .
تبزع
(
tabazzo '
) م . ع . تبزع - الغلام : ظريف و مليح گرديد آن كودك .
و تبزع الشر : بزرگ شد و بهيجان آمد فتنه و بدى .
تبزعر
(
tabaz'or
) م . ع . تبزعر علينا :
بدخلقى نمود با ما .
تبزق
(
tabazzoq
) م . ع . تبزق تبزقا :
خدو انداخت .
تبزل
(
tabazzol
) م . ع . شكافته شدن و تبزل الخمر : آوند شراب را سوراخ كرده بر آورد آن را .
تبزلة
(
tebzelat
) و (
tebzellat
) ص .
ع . رجل تبزلة : مرد كوتاه . و كذلك تبزلة .
تبزيج
(
tabzij
) م . ع . آراستن و زينت دادن .
تبزيخ
(
tabzix
) م . ع . بزخ تبريخا :
فروتنى نمود .
تبزيغ
(
tabziq
) م . ع . بزغ الحاجم و البيطار تبزيغا : نشتر زد حجامتگر و بيطار .
تبزيل
(
tabzil
) م . ع . بزله تبزيلا :
شكافت آن را .
تبسبس
(
tabasbos
) م . ع . تبسبس - الماء : روان شد آب .
تبست
(
tabast
) ا و ص . پ . تباه و ضايع . و چيز تباه شده و از كار افتاده . و سست . و زشت .
تبست
(
tabest
) ا . پ . آئين و مذهب ضعيف و سست . و ملت ضعيف و سست .
تبستغ
(
tabastoq
) ا . پ . مردم فصيح و تند زبان . و كسى كه تند حرف زند .
تبسته
(
tabaste
) ا . پ . گليم ريشه -