كه با شانه از بن موى بزبر مىآورند و كرك نيز مىگويند .
تبدح
(
tabaddoh
) م . ع . برفتار خوش خراميدن يق تبدحت المراة .
تبدخ
(
tabaddox
) م . ع . تبدخ الرجل :
بزرگى نمود و گردنكشى كرد آن مرد .
تبدد
(
tabaddod
) م . ع . پريشان گرديدن و تبدد الحلى صدر الجارية : گرفت زيور تمام سينهء آن دختر را و تبددوا الشيئ بخش بخش كردند آن چيز را بطور تساوى .
تبدع
(
tabaddo '
) م . ع . مبتدع گرديدن .
و اهل بدعت شدن .
تبدل
(
tabaddol
) م . ع . ديگرگون گرديدن و تبدله به : گرفت آن را بدل آن . قوله تعالى :
وَ مَنْ يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْإِيمانِ فَقَدْ ضَلَّ .
تبدل
(
tabaddol
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تبديل و تحويل .
تبدلات
(
tabaddol t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مبادلات و تحويلات .
تبدى
(
tabaddi
) م . ع . برآمدن . و آشگار گرديدن . و مقيم شدن در باديه .
تبديد
(
tabdid
) م . ع . بدده تبديدا :
پريشان كرد آن را و نيز تبديد : درمانده گرديدن .
و نشسته به نيم خواب رفتن .
تبديع
(
tabdi '
) م . ع . كسى را به بدعت نسبت كردن .
تبديل
(
tabdil
) م . ع . بدله منه تبديلا :
بدل وى آورد . و بدله : ديگرگون كرد او را . الحديث : من بدل دينه فاقتلوه .
تبديل
(
tabdil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تغيير و دگرگونى . و تغيير صورت و شكل و تغيير حال و رمش . و تحويل و تعويض . و انقلاب . و قابل تبديل : قابل انقلاب و تغييرپذير . و تبديل دادن : جزيدن .
تبديلا
(
tabdilan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - به حالت تغيير صورت
تبديلات
(
tabdil t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تغييرات .
تبديلانه
(
tabdil ne
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور تبديل و به حالت تغيير صورت .
تبدين
(
tabdin
) م . ع . ضعيف شدن . و كلان سال گرديدن . و بدن فلانا : زره پوشانيدن فلان را .
تبذار
(
tebz r
) ص . ع . رجل تبذار :
مرد بسيار گوى و فاشكنندهء راز .
تبذارة
(
tebz rat
) ص . ع . رجل تبذارة : مردى كه بىجا خرج مىكند مال خود را و تباه مىنمايد آن را .
تبذح
(
tabazzoh
) م . ع . تبذح السحاب : باريد ابر .
تبذخ
(
tabazzox
) م . ع . گردنكشى كردن .
تبذر
(
tabazzor
) م . ع . تبذر الماء :
متغير شد و زرد گرديد آب .
تبذل
(
tabazzol
) م . ع . در باختن و نگاه نداشتن چيزى . و باد روزه داشتن جامه و خود را .
تبذير
(
tabzir
) م . ع . فاش كردن راز .
و پراكنده و پريشان كردن چيزى . و آزمودن .
و بذر الارض : كاشت زمين را . و بذر - المال : پريشان كرد مال را باسراف .
تبذير
(
tabzir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خرج بىجا و اسراف . و تبذير كردن :
مال بىجا خرج كردن و اسراف نمودن .
تبذيع
(
tabzi '
) م . ع . ترسانيدن يق بذعه تبذيعا : ترسانيد آن را .
تبر
(
tabr
) م . ع . شكستن . و هلاك كردن ( و الفعل من ضرب ) يق تبره تبرا كسره و فلانا اهلكه .
تبر
(
tebr
) ا . ع . زر و سيم . و يا ريزهء زر و سيم كه هنوز گداخته و در كالبد نريخته باشند و بعد ريختن ذهب و فضه نامند . و يا آنچه از كان آرند قبل از گداختن . و يا هر فلز كه به كار آيد از مس و روى و جز آن . ج :
تبور (
tobur
) . و بلاد التبر ا خ : مملكتى از افريقا كه در آن خاكهء زر بسيار است و ناحية الذهب نيز گويند .
تبر
(
tabar
) و (
tabr
) م . ع . تبر تبرا ( از باب سمع ) و تبر تبرا ( از باب نصر ) :
هلاك گرديد .
تبر
(
tabar
) ا . پ . آلتى از فولاد كه دستهء چوبين دارد و بدان چوب و درخت شكنند .
تبر
(
teber
) و (
tabr
) ا . پ . نام يك نوع مرغى .
تبرا
(
tabarr
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بيزارى . و تبرا كردن : بيزارى كردن و دورى كردن . و تبرا جستن : بيزارى و دورى جستن .
تبراء
(
tabr '
) ا . ع . ناقهء خوش رنگ .
تبراك
(
tabr k
) م . ع . برك بروكا و تبراكا . مر . بروك .
تبراك
(
tebr k
) ا . خ . ع . نام موضعى .
تبرال
(
tabarol
) م . ع . تبرال الديك :
دروا كرد پرهاى گردن را آن خروس براى جنگ .
تبربس
(
tabarbos
) م . ع . برفتار سگ رفتن . و يا سبك و با شتاب رفتن .
تبرة
(
tebrat
) ا . ع . پارهاى از زر و يا سيم در كان .
تبر تيشه
(
tabar - teyce
) ا . پ . قسمى از تبر مانا به تيشه .
تبرج
(
tabarroj
) م . ع . تبرجت المراة :
بمردان زينت خود را نمود آن زن .
تبر خون
(
tabar - xun
) ا . پ . درخت عناب . و چوبى سخت و سرخ كه شاطران