تبانج
(
tab nej
) ا . پ . زن شوهردار و محصنه .
تبانجير
(
tab njir
) و تبانجيژ (
tab nji
) ا خ . پ . نام رودخانهاى .
تبانچه
(
tab nce
) ا . پ . طپانچه . و يك نوع طعامى . و موج دريا .
تباوء
(
tab vo '
) م . ع . با هم برابر شدن .
تباؤس
(
tab os
) م . ع . با هم فقر ورزيدن و فروتنى فقيرانه نمودن .
تباوس
(
tab vos
) م . ع . - مأخوذ از بوسهء فارسى - بوسيدن مر يكديگر را .
تباوش
(
tab voc
) م . ع . با هم فرا گرفتن .
و با هم در آميختن .
تباه
(
tab h
) ا و ص . پ . تقسيمكننده و تقسيم شده . و ضايع و نابود و فاسد . و بد و زبون . و خراب و ويران . و ضايع و باطل و بىفايده و به كار نيامدنى . و گنديده و پوسيده .
و تباه كردن : ضايع كردن و ويران كردن و پوسانيدن . و كشتن . و نابود كردن .
و فاسد كردن . و تباه شدن : ويران شدن .
و پوسيدن و فاسد شدن . و نابود و معدوم شدن و وضع تباه : وضع بد و فاسد .
تباهانيدن
(
tab h nidan
) ف م . پ .
پوسيدن كنانيدن . و ويران كردن فرمودن .
تباهث
(
tab hos
) م . ع . پيش آمدن كسى را بگشادهروئى يق تباهث اليه .
تباهج
(
tab hoj
) م . ع . تباهج الروض :
بسيار شكوفه شد مرغزار .
تباهچه
(
tab hce
) ا . پ . گوشت نرم و نازك قيمه كرده و تخممرغ بريان كرده و بورانى .
تباهدست
(
tab h - dast
) ا . پ . كسى كه دستش فالج بود و يا رعشه داشته باشد .
تباهش
(
tab hoc
) م . ع . تباهشا بينهما الشيئ : فرود آورد هر يكى از آن دو چيزى را پيش ديگرى .
تباهكار
(
tab h - k r
) و تباهگار (
tab h - g r
) ص . پ . ضايع كار و فاسد كار و خرابكننده . و فاسد و پوسيده .
تباهل
(
tab hol
) م . ع . مباهله كردن .
تباهه
(
tab he
) ا . پ . گوشت قيمه كرده و بورانى بادنجان . و كشك بادنجان . و تخم مرغ بريان كردهء با گوشت و سركه و فلفل و لوبيا .
تباهى
(
tab hi
) ا و ص . پ . منهدم و انهدام . و ضايع و فساد و خرابى و پوسيدگى و نابود شده . و بكمال نرسيده . و فاسد . و تباهى كردن : فاسد كردن و خراب كردن .
و تباهى شدن : ضايع شدن .
تباهى
(
tab hi
) م . ع . تباهوا تباهيا :
تفاخر نمودند .
تباهيدن
(
tab hidan
) ف ل م . پ . فاسد شدن و ضايع شدن و پوسيدن . و باطل گشتن .
و خراب كردن .
تباهى زده
(
tab hi - zade
) ص . پ .
خراب شده . و مستمند . و دلگير .
تبايانيدن
(
tab y nidan
) ف م . پ .
سبب لرزيدن شدن . و سوراخ كردن . و با آتش گرم كردن .
تبائع
(
tabue '
) ع . ج . تبيع .
تبايع
(
tab yo '
) م . ع . با يكديگر خريد و فروخت نمودن . و بيعت كردن .
تباين
(
tab yon
) م . ع . تباينا تباينا :
از يكديگر جدا شدند .
تباين
(
tab yon
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اختلاف و تفاوت . و مخالفت . و تناقض . و عدم موافقت . و تباين داشتن :
موافقت نداشتن .
تبب
(
tabab
) ا . ع . زيان . و هلاكى و مرگ
تب باده
(
tab - b de
) ا . پ . تبلرزه و تب لرزهاى كه از بزرگ شدن سپرز بهم رسد .
تبة
(
tebbat
) ا . ع . حالت سختى .
تبت
(
tebet
) ا . پ . پشم نرمى كه از بن موى بز با شانه بر آورند و كرك نيز گويند .
تبت
(
tebbat
) و (
tobbat
) ا خ . پ .
قسمتى از آسياى مركزى كه تابع سلطنت چين است و اراضى آن بسيار مرتفع و هواى آن بسيار سرد است و اين مملكت امروزه مركز مذهب بودائى مىباشد و داراى 000 ، 000 ، 6 نفر جمعيت و پايتختش شهر لهسا .
تبتبة
(
tabtabat
) م . ع . پير و ضعيف گرديدن .
تبتت
(
tabattot
) م . ع . توشه برداشتن و متمتع گرديدن .
تبتك
(
tabattok
) م . ع . بريده گرديدن
تبتل
(
tabattol
) م . ع . بريده گرديدن و تبتل الى الله : گرويد به خدا و ببريد از ما سواى او . و يا ببريد از زنان و بىبهر گشت از آنان الحديث : لا رهبانية و لا تبتل فى الاسلام و تبتلت الفسيلة : جدا و مستغنى گرديد نهال از درخت اصل .
تبتى
(
tebbati
) و (
tebti
) ص . پ .
منسوب به تبت مانند مشك تبتى و مردم تبتى .
تبتيت
(
tabtit
) م . ع . توشه دادن كسى را .
و نيك بريدن . و بت دادن كسى را و منه قول على عليه السلام لقنبر رضى اللّه عنه : تبتهم اى اعطهم بالبتوت .
تبتيك
(
tabtik
) م . ع . بسيار بريدن .
تبتيل
(
tabtil
) م . ع . بريدن و بتل الى الله :
گرويد به خدا و ببريد از ما سواى او .
تبثاق
(
tabs q
) م . ع . بثق السيل - النهر بثقا و بثقا و تبثاقا ( از باب نصر ) :