تبارزا : بيرون آمدند دو حريف براى جنگ .
تبارزة
(
tab rezat
) ا . ع . مردمان شهر تبريز .
تبارك
(
tab rak
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - مبارك و خجسته و ميمون و بابركت .
و خداوند تبارك و تعالى يعنى خداى بزرگ و بلندتر از هر چيز .
تبارك
(
tab rok
) م . ع . تبارك بالشيئ :
فال نيك گرفت به آن چيز . و تبارك الله :
پاك و منزه است خدا و اين صفت خاص است به خداوند عالم جل شأنه .
تباره
(
tab re
) ا . پ . آسيب و صدمه .
تبارى
(
tab ri
) م . ع . با هم معارضه كردن .
تباريح
(
tab rih
) ا . ع . تباريح الشوق : تندى و تيزى شوق .
تباريق
(
tab riq
) ا . ع . طعام اندك كم روغن .
تبازج
(
tab zoj
) م . ع . با هم فخر نمودن .
تبازخ
(
tab zox
) م . ع . تبازخ عن الامر : باز ايستاد از آن كار . و تبازخت المراة : كلان سرين گرديد آن زن .
تبازى
(
tab zi
) م . ع . بلند كردن سرين خود را و گام فراخ نهادن . و بسيارى نمودن چيزى كه در نزد شخص نباشد .
تباسيدن
(
tab sidan
) ف ل . پ .
از گرمايى خود شدن و بىهوش گرديدن .
تباشر
(
tab cor
) م . ع . مژده دادن و بشارت دادن مر يكديگر را .
تباشر
(
tab cir
) ا . پ . تحثرات سيليكى كه مركب شدهاند از سيليكات پتاس و سيليكات آهك و متشكل مىشوند در تجويف عقود يك قسم نىهندى موسوم به بنبو و گل سفيد و نوع گل و گچ . و مأخوذ از تازى : مژده و بشارت .
و تباشير صبح : سفيدى اول صبح .
تباشير
(
tab cir
) ا . ع . بشارت و مژده . و اوائل صبح . و اوائل هر چيز . و خلطهاى زمين از وزيدن باد . و نشان ريش بر پهلوى ستور . و خرمابنان زودرس . و رونق و رنگ خرما وقت رسيدن .
تباشير
(
tab cir
) ع . ج . تبشير : مژدهها و بشارتها .
تباصر
(
tab sor
) م . ع . تباصروا تباصرا : ديدند بعضى مر بعضى را .
تباط
(
taba'ot
) م . ع . بر پهلو خفتن و شب كردن بفراخى عيش و تباط عنه :
اعراض نمود از وى .
تباطؤ
(
tab to '
) م . ع . درنگى كردن در رفتار يق تباطا الرجل فى مسيره .
تباع
(
teb '
) م . ع . تابع متابعة و تباعا . مر . متابعة .
تباع
(
teb '
) ا . ع . ج . تبيع .
تباع
(
tobb '
) ا . ع . تباع العسكر :
كسانى كه با اردو حركت مىكنند . ج : تابع .
تباعة
(
tab at
) م . ع . تبعه تبعا و تباعة ( از باب سمع ) : پس روى كرد او را و در پى وى رفت و لاحق گرديد بوى .
تباعة
(
teb at
) ا . ع . عاقبت بد .
تباعد
(
tab od
) م . ع . دور شدن .
تباعد
(
tab od
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دورى .
تباعل
(
tab ol
) م . ع . جماع كردن و ملاعبت كردن زن و شوى با هم .
تباعية
(
tab iyat
) ا . ع . اطاعت .
تباغض
(
tab qoz
) م . ع . دشمنى كردن با يكديگر .
تباغى
(
tab qi
) م . ع . بغاوة و عصيان كردن با هم .
تباك
(
tab k
) ا . پ . تب . و ا خ .
نام مردى .
تباك
(
tab kk
) م . ع . بر هم نشستن و تباك القوم عليه : ازدحام نمودند قوم بر وى .
تباكى
(
tab ki
) م . ع . گريهء دروغ نمودن .
تباكى
(
tab ki
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گريهء دروغ .
تبال
(
tabb l
) ا . ع . تابلفروش و ديگافزار فروش .
تبالة
(
tab lat
) ا خ . ع . شهرى در يمن داراى زراعت بسيار و فواكه . المثل :
اهون من تبالة على الحجاج و كان عبد الملك ولاه اياها فلما رآها استحقرها فلم يدخلها .
تبالح
(
tab loh
) م . ع . انكار كردن با هم يق تبالحا : با هم انكار كردند .
تبالط
(
tab lot
) م . ع . تبالطوا :
با شمشير زدند يكديگر را .
تبالغ
(
tab leq
) . ع ج . تبلغة (
tableqat
) .
تباله
(
tab loh
) م . ع . خود را ابله نمودن بىآنكه باشد .
تباله
(
tabban - lahu
) ع . كلمهء نفرين يعنى هلاكى باد او را . مر . تب .
تبالى
(
tab li
) م . ع . تباليته :
آزمودم آن را .
تبان
(
tob n
) و (
tab n
) و (
teb n
) آ خ . ع . لقب تبع حميرى كه او را سعد تبان گويند .
تبان
(
tabb n
) ا . ع . كاهفروش .
تبان
(
tobb n
) ا . ع ازار خرد كه عورت مغلظه را پوشد و بيشتر ملاحان و كشتى گيران پوشند . ج : تبابين .
تبانه
(
tab nat
) م . ع تبن تبنا و تبانة : ( از باب سمع ) : زيرك و باريك - بين و ريزهكار گرديد .