ظاهرى هر چيز فربهى . و جاى خشك كردن خرما و جاى خشك كردن علف . و تايهء علف : تودهء علف . و نيز تايه بمعنى دايه .
مر . دايه .
تائه
(
t eh
) ص . ع . لافزننده . و متكبر .
و سرگردان .
تآيى
(
ta yi
) م . ع . قصد نمودن شخص و آيت او را .
تايى
(
taayyi
) م . ع . قصد نمودن شخص و آيت او را .
تائى
(
t iy
) ص . ع . منسوب به تا و شعرى كه منتهى بتا شده باشد .
تأييب
(
ta'yib
) م . ع . بازگشتن .
تأييد
(
ta'yid
) م . ع . ايدته تاييدا :
نيرو و قوت دادم او را .
تاييد
(
ta'yid
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تقويت و استحكام . و اعانت و نصرت و يارى و همراهى . و شهادت مكتوبى . و تاييد پروردگار و يا تاييد الهى : اعانت و نصرت خداوندى .
تأييدات
(
ta'yid t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اعانتها و نصرتها .
تاييدن
(
t yidan
) ف م . پ . شباهت داشتن و مشابه بودن .
تأييس
(
ta'yis
) م . ع . نااميد گردانيدن كسى را . و كم و خوار شمردن . و اثر كردن در چيزى . و نرم گردانيدن .
تاييم
(
ta'yim
) م . ع . بيوه كردن يق ايمه الله .
تاييه
(
ta'yih
) م . ع . ايهه و به تاييها :
خواند او را . و ايه الرجل : گفت آن مرد يا ايها الرجل .
تب
(
tab
) ا . پ . حالت مرضى كه متصف است بسرعت نبض و ازدياد حرارت عمومى بدن . و تب استخوانى : تب دق . و تب افسرده شدن : فرو نشستن تب . و تب داشتن : مبتلا به تب بودن و محموم بودن .
و تب كردن : مبتلا به تب شدن و گرفتار تب گشتن . و تب دق : تبى كه بدن را بكاهاند و بىنهايت لاغر كند مانند تبى كه در مبتلايان بسل عارض مىشود . و تب ربع :
تبى كه هر سه روز يك دفعه آيد . و تب غب : تبى كه يك روز آيد و يك روز نيايد .
و تب لرزه : تبى كه با لرز همراه باشد .
و تب مواظبه : تبى كه هر روز آيد . و تب نوبه : تبى كه گاه عارض شود و گاه قطع گردد بر خلاف تب متصل كه هميشه باشد و قطع نشود . و تب يك روز در ميان :
تب غب . و تب و تاب . اشتعال و التهاب .
تب
(
tabb
) ا . ع . زيان و هلاكى و تباله : هلاكى باد او را اى الزمه اللّه خسرانا .
و تبا تتبيبا : بطور مبالغه گويند يعنى بسيار هلاكى باد او را .
تب
(
tabb
) م . ع . تبت يداه تبا و تبابا ( از باب ضرب ) : زيان كردند دستهاى او و هلاك شدند . و تب الشيئ تبا ( از باب نصر ) : بريد آن چيز را .
تباب
(
tab b
) م . ع : تب تبا و تبابا مرتب .
تباب
(
tab b
) ا . ع . زيان و خسران و هلاكى .
تبابعة
(
tab beat
) ا ع . ج . تبع (
tobba '
) . و دار التبابعة : خانهء مولد آن حضرت صلى اللّه عليه و آله كه در مكه است .
تبابؤ
(
taba'bo '
) م . ع . دويدن .
تبابيع
(
tab bi '
) ع . ج . تبع (
tobba '
) .
تبابيل
(
tab bil
) ع ج . تبل (
tabl
) .
تبابين
(
tab bin
) ع . ج . تبان (
tobb n
) .
تباخس
(
tab xos
) م . ع . مغبون كردن بعضى مر بعضى را .
تباد
(
tab dd
) م . ع . گرفتن حريف و همتاى خويش را در جنگ .
تبادح
(
tab doh
) م . ع . گل و گوى و مانند آن بازيچه بسوى يكديگر انداختن .
و كان الصحابة يتمارخون حتى يتبادحون بالبطيخ فاذا حزبهم امر كانوا هم الرجال اصحاب الامر .
تبادر
(
tab dor
) م . ع . تبادره و اليه : پيشى گرفت او را و بشتافت بسوى وى رفت .
تبادر
(
tab dor
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پيشى گرفتگى و مبادرت .
تبادل
(
tab dol
) م . ع . با هم معاوضه كردن .
تبادل
(
tab dol
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مبادله و معاوضه .
تبادلات
(
tab dol t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مبادلات .
تباده
(
tab doh
) م . ع . بىفكر و تأمل و انديشه با هم خطبه و جز آن خواندن .
تبادى
(
t b di
) م . ع . مانند باديه نشين گرديدن . و تباد و ابا لعداوة :
آشكارا با هم دشمنى كردند .
تباديد
(
tab did
) ا و ص . ع . ذهبوا تباديد و اباديد : رفتند پريشان و متفرق و طيرا اباديد و تباديد : مرغان پريشان و متفرق .
تباديل
(
tab dil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تبديلات .
تبار
(
tab r
) ا . پ . آل و دودمان . و خويشاوندان و طايفه و اهل و اصل و نژاد
تبار
(
tab r
) ا . ع . هلاكى و دار التبار :
دوزخ و جهنم .
تبارز
(
tab roz
) م . ع . تبارزا