توضئ
(
tavazzi '
) م . ع . توضيت للصلوة اى توضات للصلوة .
توضيح
(
tavzih
) م . ع . پيدا و آشكار كردن .
توضير
(
tavzir
) م . ع ريمناك كردن .
توضيع
(
tavzi '
) م . ع . فرومايه و ناكس گردانيدن . و جبه بر دوختن بعد پنبه نهادن در آن . و بر هم پيچيدن شترمرغ بيضه را .
توطد
(
tavvattod
) م . ع . استوار و پاى بر جاى شدن . و گرانسنگ گرديدن .
توطن
(
tavatton
) م . ع . جاى گرفتن و دل بر چيزى شدن .
توطن
(
tavatton
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اقامت در جائى كه گوئى وطن است .
توطؤ
(
tavatto '
) م . ع . سپردن زير پا .
و سازوارى و موافقت نمودن .
توطوط
(
tavatvot
) ا . ع . گريه و فرياد كودك .
توطئة
(
tavteat
) م . ع . سپردن و سپرانيدن .
و آماده نمودن . و نرم و آسان گردانيدن . و پست كردن يق وطاه الله تعالى . و تكرار قافيه كردن در شعر يق وطأ الشعر ( و اطا بالهمزة ) .
توطيد
(
tavtid
) م . ع . پاى بر جاى كردن .
و استوار گردانيدن . و گران سنگ ساختن .
توطيش
(
tavtic
) م . ع . آشكار نمودن يك جزء از حديث را . و وطش له : آماده كرد براى او حقيقت سخن و راى و عمل را .
و ضربوه فما وطش اليهم يعنى زدند او را و او دست خود را بلند ننمود و از خود دفاع نكرد . و سالوه فما وطش اليهم بشيئ : سؤال كردند از وى و او چيزى به آنها نداد . و وطش فيه : اثر گذاشت در آن . و وطش له : كمى داد او را . و وطش لى شيئا و غطش ( بصيغهء امر ) : بيان كن از براى من چيزى تا ذكر كنم آن را .
توطين
(
tavtin
) م . ع . جاى باش ساختن و دل نهادن بر چيزى .
توطيه
(
tavtie
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تمهيد مدعا و زمينهسازى و طرح و تشريفات . و توطيه چيدن : زمينهسازى كردن و تمهيد مدعا نمودن . و توطيه داشتن :
تشريفات داشتن و توطيه ديدن : تشريفات برقرار كردن . و توطيه كردن : زمينه سازى كردن و طرح نمودن و تمهيد مدعا نمودن .
توظيف
(
tavzif
) م . ع . روزمره كردن بر كسى .
توع
(
tav '
) م . ع . مسكه و يا فلهاى بپارهء نان بر گرفتن ( و الفعل من نصر و ضرب ) .
توعد
(
tava'od
) م . ع . ببدى ترسانيدن .
توعر
(
tava'or
) م . ع . دشوار گرديدن .
و سختى نمودن در چيزى . و دشوار كار گرديدن مرد . و سرگشته و متحير گرديدن در كلام يق توعر فى الكلام اى تحير .
توعل
(
tava'ol
) م . ع . بر آمدن بر كوه .
توعن
(
tav on
) م . ع . به نهايت فربهى رسيدن شتر و گوسپند . و همگى چيزى گرفتن .
توعيث
(
tav'is
) م . ع . بند كردن . و باز گردانيدن .
توعير
(
tav'ir
) م . ع . دشوار گردانيدن .
و سرگشته گردانيدن در سخن يق و عرته فى الكلام اى حيرته - و از حاجت باز داشتن .
توعيز
(
tav'iz
) م . ع . پيش آمدن به كارى و فرمان دادن بر كارى ( شدد للمبالغة ) .
توعيق
(
tav'iq
) م . ع . درنگ كردن .
و باز داشتن . و خلاف ورزيدن . و بازى و بيهودگى كردن . و به بدخوئى نسبت كردن كسى را .
توغ
(
tuq
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - دم اسب كه بر علم مىبندند .
توغ
(
tuq
) ا . پ . تاغ .
توغا
(
tuq
) ا . پ . آشى كه از گوشت بره و آرد و آچار ترتيب مىدهند .
توغاج
(
tuq j
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - پوست درختى سپيد و بسيار تلخ كه تواغج گويند .
توغچى
(
tuq - ci
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - علمدار .
توغدرى
(
tuqdari
) ا پ . - مأخوذ از تركى - مردم كودن .
توغر
(
tavaqqor
) م . ع . سخت بر افروختن بخشم .
توغل
(
tavaqqol
) م . ع . در رفتن در شهرها و در علم و دور در شدن در آن و مبالغه نمودن يق توغل فى البلاد و العلم و غيره .
توغم
(
tavaqqom
) م . ع . خشم گرفتن يق توغم عليه .
توغن
(
tavaqqon
) م . ع . پيش در آمدن در جنگ .
توغير
(
tavqir
) م . ع . بر كينه و خشم برانگيختن كسى را . و گرم نمودن شير و آب و جز آن .
توغيض
(
tavqiz
) م . ع . و غض فى الاناء : پر كرد آوند را .
توف
(
tavf
) م . ع . تاف بصره توفا ( از باب نصر ) : رفت بينائى او .
توف
(
tuf
) ا . پ . صداى كوه و شور و غوغا و فرياد و غلغلهاى كه از ازدحام و كثرت مردم و جانوران در افتد .
توفات
(
tavf t
) ع . ج . توفة (
tavfat
) .
توفاق
(
tavf q
) م . ع . اتيتك لتوفاق الامر : به خدمت تو آمدم براى