تقويف
(
taqvif
) م . ع . تبعيت كردن و در پى چيزى رفتن .
تقويل
(
taqvil
) م . ع . قوله تعالى ما لم يقل : بر خواند بر وى سخنى كه او نگفته بود .
تقويم
(
taqvim
) م . ع . قوم دراه تقويما : راست كرد كژى نيزهء او را . و نيز تقويم : راست گردانيدن و قيمت كردن رخت را .
تقويم
(
taqvim
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نامهاى كه در آن نوشته مىشود اتفاقات و تواريخ روزانه از يك سال و حركات سيارات و وقوع كسوف و خسوف و تغييرات ماه و اهلهء آن در آن سال و مانند آنها . و نيز تقويم .
راستشدگى و برابرى و تساوى .
تقويه
(
taqvih
) م . ع . بانگ و فرياد كردن . و گرداگرد شكار آمدن تا بدام گاه در آيد .
تقه
(
toqe
) ا . پ . تكمه و حلقهء كمربند و خلخال .
تقهقر
(
taqahqor
) م . ع . سپسايگى رفتن .
تقهل
(
taqahhol
) ا . ع . بدحالى و بد هيئتى و گله و شكايت از حاجت .
تقهل
(
taqahhol
) م . ع . خشك شدن پوست بر استخوان . و بدحال شدن . و آلوده داشتن خود را و پاك و صاف ناكردن تن را .
و سست و نرم رفتن . و ضعيف و نرم گرديدن آواز .
تقهوس
(
taqahvos
) م . ع شتافتن .
و خمان و مضطربانه رفتن .
تقى
(
taqi
) ع . صيغهء امر مؤنث يعنى به پرهيز اى زن .
تقى
(
taqy
) م . ع . تقى يتقى تقيا .
مر . اتقاء .
تقى
(
toq
) م . ع . تقتيه تقى و تقية و تقاء . مر . تقاء .
تقى
(
toq
) ا . ع . پرهيز . و ابو التقى :
ا خ . نام شخصى .
تقى
(
toq
) م . ع . تقيتة تقى و تقية و تقاء . مر . تقاء .
تقى
(
taqiy
) ص . ع . رجل تقى : مرد پرهيزگار . ج . اتقياء و تقواء (
toqav '
) .
تقية
(
taqeyat
) م . ع . تقيته تقى و تقاء و تقية . مر . تقاء .
تقيث
(
taqayyos
) م . ع . فراهم آوردن و باز داشتن .
تقيح
(
taqayyoh
) م . ع . ريمناك گرديدن جراحت .
تقيد
(
taqayyod
) م . ع . خويشتن را بند كردن .
تقيس
(
taqayyos
) م . ع . بطايفهء قيس غيلان مانند شدن و تمسك گرفتن به آنها در امرى و خويشتن را به آنها منسوب كردن .
تقيص
(
taqayyos
) م . ع . بانگ كردن شتر . و فرو دريدن چاه .
تقيض
(
taqayyoz
) م . ع . شكافتن ديوار و فرو دريدن و ويران شدن و افتادن آن .
و شكستن بيضه . و تقيض له : آماده شد جهة او و سيبى انگيخت . و تقيض اباه :
به پدر مانست و مشابه او شد .
تقيظ
(
taqayyoz
) م . ع . تقيظ فلان بالمكان : در تابستان اقامت كرد فلان در آن جاى .
تقيل
(
taqayyol
) م . ع . نيم روزان خفتن . و مانستن به كسى يق تقيل اباه اى اشبهه .
و فراهم آمدن آب . و در نيم روز شراب خوردن .
تقين
(
taqayyon
) م . ع . آراسته شدن .
تقيؤ
(
taqayyo '
) م . ع . برانداختن از از گلو و قى كردن به تكلف . و تقيات المراة : پيش آمد زن شوى را و انداخت خود را بر وى .
تقيه
(
taqiye
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - آوردن به زبان از روى صلاح وقت چيزى را كه در دل غير آن باشد . و تقيه كردن :
كردن كارى را كه از روى عقيده نباشد و در دل غير آن بود .
تقيئة
(
taqyeat
) م . ع . قياه الدواء :
بقى آورد وى را آن دارو .
تقييح
(
taqyih
) م . ع . ريمناك كردن جراحت را .
تقييد
(
taqyid
) م . ع . قيد كردن . و نمودن زن شوى را بافسون . و نقطه زدن كتاب و مقيد باعراب نمودن . و باز داشتن يق قيد الايمان الفتك : ايمان مؤمن را از كارهاى خواستهء نفس كردن باز دارد چنان كه ايمان مفسد را از فساد و تباهى باز دارد . و اندازه كردن و ساكن آوردن روى را در شعر .
تقيير
(
taqyir
) م . ع . قير اندودن و قير ماليدن كشتى و ستور و جز آن را .
تقييض
(
taqyiz
) م . ع . قيض ابله :
با قيض داغ كرد گردن شتران خود را . و قيض الله فلانا بفلان : بيارد و آماده كند خدا فلان را جهة فلان . و قيضنا لهم قرناء : سببى پيدا كرديم و مقدر ساختيم براى ايشان از جائى كه گمان از آنجا نداشتند . و قيض له شيظانا اى تخلى بينه و بين الشيطان . و قيضنى به : عوض داد به من آن چيز را .
تقييظ
(
taqyiz
) م . ع . در تابستان به جائى اقامت كردن و بسند آمدن چيزى كسى را در گرما .
تقييل
(
taqyil
) م . ع . در نيم روز آب دادن و يا دوشيدن ناقه را در آنوقت .
و نيم روزان بر آب آوردن شتران را .
تقيين
(
taqyin
) م . ع . آراستن و زينت دادن .
تك
(
tak
) ا . پ . اندك و كم و قليل و منفرد و تنها . و ضرب و لطمه و دست زدن