كما يضرب القنفذ .
تقنؤ
(
taqanno '
) م . ع . به حنا رنگ كردن ريش را و سخت سرخ شدن .
تقنى
(
taqanni
) م . ع . يخنى نهادن نفقهء فاضل زياد آمده را يق تقنى بنففة اذا اكتفى ففضلت فاضلة فادخرها .
تقنئ
(
taqni '
) م . ع . سخت سرخ گردانيدن ريش و سياه كردن و به حنا خضاب كردن آن را .
تقنيب
(
taqnib
) م . ع . با برگ شدن كشت . و تا چهل رسيدن اسبان و صاحب گلهء مقنب شدن قوم .
تقنئة
(
taqneat
) م . ع . سخت سرخ گردانيدن ريش را و سياه كردن و به حنا خضاب كردن آن را .
تقنية
(
taqneyat
) م . ع . لازم گرفتن چيزى را .
تقنيح
(
taqnih
) م . ع . كليد راست كردن بر در .
تقنيش
(
taqnic
) م . ع . نفقه بر عيال كم كردن يق لم يقنش ( مجهولا ) اى لم يقتر و لم ينقص .
تقنيط
(
taqnit
) م . ع . نوميد گردانيدن .
تقنيع
(
taqni '
) م . ع . قنعه : راضى ساخت او را . و قنع المراة : قناع پوشانيد زن را . و قنعه رأسه بالسوط : نيك زد تازيانه بر سر او . و قنع الديك : دروا كرد خروس پرهاى گردن را وقت فشاندن و جنگ .
تقنيف
(
taqnif
) م . ع . بريدن و پاره پاره كردن يق قنفه بالسيف اى قطعه .
تقوا
(
taqv
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پرهيزگارى و ترس از خدا و زريو .
تقواء
(
toqv '
) ع . ج . تقى .
تقواد
(
taqv d
) م . ع . كشيدن ستور و جز آن خلاف سوق فهو من امام و ذلك من خلف .
تقوالة
(
teqv lat
) ص . ع . رجل تقوالة : مرد نيكو سخن يا بسيار گوى چرب زبان .
تقوب
(
taqavvob
) م . ع . از بن بر كنده شدن . و مغاكى گرديدن زمين . و شكافته شدن بيضه . و تقوب من رأسه مواضع :
پوست بركنده شد چند جاى از سر او .
تقوت
(
taqavvot
) م . ع . خورش ساختن يق فلان يتقوت بكذا .
تقوح
(
taqavvoh
) م . ع . ريمناك گرديدن زخم .
تقور
(
taqavvor
) م . ع . گذشتن بيشتر از شب . و پيچيدن مار .
تقوز
(
taqavvoz
) م . ع . شادمانى نمودن . و خواستن . و از بالا به زير افتادن .
و ويران شدن . و بر شكسته شدن خانه . و دويدن بز كوهى .
تقوس
(
taqavvos
) م . ع . كج گرديدن و مانند كمان شدن و داراى كمان بودن .
تقوصر
(
taqavsor
) م . ع . در آمدن بعض چيزى در بعض .
تقوصرة
(
taqavsarat
) م . ع . كوتاهى ظاهر كردن .
تقوض
(
taqavvoz
) م . ع . ويران شدن بنا . و آمد و شد نمودن . و پراكندن حلقه . و بر شكستن هنگامه .
تقوع
(
taqu '
) ا خ . ع . دهى در قدس كه انگبين را بدان نسبت كنند .
تقوع
(
taqavvo '
) م . ع . خميده رفتن همچو روندهء در خارستان . و بر درخت بر آمدن كربسه .
تقوف
(
taqavvof
) م . ع . باز داشتن يقال هو يتقوف على مالى . و سخن آموزانيدن يق فلان يتقوف فلانا فى المجلس اى ياخذ عليه فى كلامه و يقول له قل كذا و كذا .
تقول
(
taqavvol
) م . ع . افترا كردن يق تقول قولا اذا ابتدعه كذبا .
تقولة
(
teqvelat
) ص . ع . رجل تقولة : مرد نيكو سخن و بسيار گوى چرب زبان .
تقون
(
taqavon
) ا . ع . تعدى به زبان و مدح تام .
تقوى
(
taqv
) ا . ع . پرهيز و ترس از خدا و احتراز قوله تعالى
هُوَ أَهْلُ التَّقْوى
اى اهل ان يتقى عقابه .
تقوى
(
taqavvi
) م . ع . توانا شدن .
تقويب
(
taqvib
) م . ع . زمين كندن و از بيخ بر كندن و نشان كردن بر زمين .
تقوية
(
taqveyat
) م . ع . توانائى دادن و توانا كردن يق قواه الله و قولهم هو يقوى بذلك ( مجهولا ) : او متهم است بدان و دشنام داده مىشود .
تقويت
(
taqviat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - استوارى و زوآورى و قوت و استحكام و پشتى و يارى و امداد و اعتماد و تسلى و دلاسائى .
تقويح
(
taqvih
) م . ع . خانه روفتن .
تقويد
(
taqvid
) م . ع . كشيدن ستور و جز آن ( شدد للمبالغة ) .
تقوير
(
taqvir
) م . ع . گرد بريدن چيزى را .
تقويز
(
taqviz
) م . ع . قوز النبت :
بسيار شد گياه .
تقويس
(
taqvis
) م . ع . كج گرديدن .
و كوز شدن از پيرى و مانند كمان شدن .
تقويض
(
taqviz
) م . ع . ويران كردن بنا را و يا باز نمودن بىويران ساختن و يا بر آوردن چوبها و طنابهاى بنا را .