آويختن بجهة علامت هدى . و شمشير حمايل كردن .
تقليد
(
taqlid
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - متابعت و اقتدا و پيروى و پيروى كسى بىدريافت حقيقت و از روى كار ديگران كارى كردن . و نفاق و دورنگى . و تقليد كردن :
پيروى كردن و متابعت نمودن و نقل كردن و از روى ساخت ديگرى چيزى را ساختن و اقتدا كردن بطريقه و روش كسى . و اهل تقليد :
مقلد و نقال و مسخره و مكار و اهل نفاق .
تقليدى
(
taqlidi
) ص . پ . منسوب و متعلق به تقليد .
تقليز
(
taqliz
) م . ع . قلز الجراد :
سپوخت ملخ دم را به زمين تا تخم نهد .
تقليس
(
taqlis
) م . ع . دف زدن و سرود كردن . و استقبال كردن ملوك و ولاة را بانواع لهو و لعب بوقت قدوم آنها . و نهادن مرد هر دو دست را بر سينه و فروتنى نمودن .
تقليص
(
taqlis
) م . ع . هميشگى نمودن در رفتار و روش . و برچيدن و گرد آوردن پيراهن را . و فراهم آمدن و برچيده شدن آن ( لازم و متعدى است ) .
تقليع
(
taqli '
) م . ع . از بن بركندن .
تقليف
(
taqlif
) م . ع . بر هم دوختن تخته هاى كشتى و قير اندودن درزهاى آن را . و خرماى هسته دور كرده را در گنجينه نهادن .
تقليف
(
taqlif
) ا . ع . خرماى بىهستهء در مشك و يا آوند نهادهء گنجينه ساخته .
تقليل
(
taqlil
) م . ع . كم كردن و قلله فى عين فلان تقليلا : كم قرار داد آن را در نزد وى يا آنكه كم تصور كرد آن را اگر چه كم نبود .
تقليل
(
taqlil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كم كردگى و كم شدگى و كاهش و كمى و قلت . و تقليل كردن : كم كردن و كم خوردن و اندك خوردن غذا .
تقليم
(
taqlim
) م . ع . ناخن چيدن و تراشيدن .
تقمح
(
taqammoh
) م . ع . سر بر آوردن شتر و باز ايستادن از آب خوردن .
تقمر
(
taqammor
) م . ع . غالب آمدن در قمار . و بنكاح در آوردن زن را . و در ماهتاب بيرون آمدن . و جستن شكار در شب مهتاب يق تقمر الاسد اى طلب الصيد فى القمر . و فريفتن زن را . و در شب مهتاب به خانه آوردن زن را . و داخل شدن بر آن .
تقمش
(
taqammoc
) م . ع . خوردن چيزى كه يافته شود اگرچه زبون و هيچكاره باشد
تقمص
(
taqammos
) م . ع . پيراهن پوشيدن يق قمصه تقميصا فتقمصه .
تقمع
(
taqammo '
) م . ع . برگزيده و بهترين چيزى گرفتن يق تقمع الشيئ اذا اخذ خياره . و جنبانيدن خر سر خود را . و راندن . و تنها نشستن . و ياسر گشته گشتن .
تقمقم
(
taqamqom
) م . ع . در آب در آمدن و فرو رفتن در آن . و بر شدن گشن بر ناقهء فرو خفته جهة گشنى . و بر آمدن بر چيزى .
تقمل
(
taqammol
) ا . ع . اندك فربهى كه نخستين پيدا گردد .
تقمم
(
taqammom
) م . ع . تقمم الكناسات : پى برد به آن خاكروبهها . و تقمم الشيئ : بر آمد بر آن چيز . و شد الفرس على الحجر فتقممها : سخت كرد اسب بر ماديان و بر آمد بر آن .
تقمن
(
taqammon
) م . ع . موافقت جستن .
تقمؤ
(
taqammo '
) م . ع . فراهم آوردن چيزى را اندكاندك . و گزيدهء مال را گرفتن يق تقما الشيئ اذا اخذ خياره . و موافقت كردن جاى كسى را .
تقمه
(
taqammoh
) م . ع . دو دله و سرگشته شدن يق خرج يتقمه اى لا يدرى اين يتوجه .
تقميح
(
taqmih
) م . ع . كمتر از حق كسى را داده دفع كردن او را يق قمح فلانا اى دفعه بالقليل عن كثير يجب له .
تقميش
(
taqmic
) م . ع . فراهم آوردن چيزى را از هر جاى .
تقميص
(
taqmis
) م . ع . پيراهن پوشانيدن يق قمصه تقميصا .
تقميط
(
taqmit
) م . ع . هر دو دست و پايبندى را يك جاى كرده بستن .
تقميع
(
taqmi '
) م . ع . سرى بر گرفتن از غورهء خرما و جز آن يق قمع البسرة اذا انقلع قمعها .
تقن
(
teqn
) ا . ع . طبيعت و اصل يق الفصاحة من تقنه . و مرد حاذق . و ا خ :
نام مردى تير انداز يضرب بجودة رميه . المثل فلان بن تقن يعنى فلان استاد است در تير انداختن . و گل و لاى چاه و آب دفزك سياه تيره از جوى و مانند آن كه به ته نشيند .
تقنب
(
taqannob
) م . ع . بچهل رسيدن اسبان و مقنب شدن .
تقنح
(
taqannoh
) م . ع . وا گذاشتن آب را پس از سيرابى . و سر برداشتن از آب و يا كم از سيرآبى آب خوردن .
تقنز
(
taqannoz
) م . ع . شكار جستن .
تقنسر
(
taqansor
) م . ع . پير شدن و ترنجيدن . و خشك گرديدن .
تقنص
(
taqannos
) م . ع . شكار جستن و شكار كردن .
تقنع
(
taqanno '
) م . ع . تقنعت المراة : پوشيد زن قناع را . و تقنع فلان :
پوشيد فلان خود را بجامه .
تقنفذ
(
taqanfoz
) م . ع . به چوب دستى زدن كسى را يق تقنفذه بالعصا اى ضربه