السلطان : قاضى كرد او را پادشاه . و قضى بينهم المنايا اى انفذها . فرستاد در ميان ايشان مرگ را .
تقضيع
(
taqzi '
) ا . ع . در دو الم و بريدگى و گزيدگى در شكم مردم .
تقطاع
(
teqett '
) م . ع . قطعه قطعا و مقطعا و تقطاعا : بريد آن را و جدا كرد . مر قطع .
تقطب
(
taqattob
) م . ع . آژنك افگندن ميان ابروها و ترشروى شدن .
تقطر
(
taqattor
) م ع . خوشبوى آلوده شدن به بخور يق تقطرت المراة . و آماده شدن كارزار را . و از بالا انداختن خود را .
و فرو افتادن تنهء درخت . و ساقط شدن . و چكيدن . و بر پهلو افتادن . و تقطر به : بر كرانهء وى ريخت آن چيز را . و تقطر عنه :
خلاف ورزيد و پس ماند از آن .
تقطرب
(
taqatrob
) م . ع . سر جنبانيدن و بقطرب مانستن .
تقطع
(
taqatto '
) م . ع . آميخته شدن شراب به آب و پارهپاره و بخشبخش گرديدن قوله تعالى
لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ
و قوله تعالى
تَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ *
اى تقسموه ( لازم و متعدى ) .
تقطقط
(
taqatqot
) م . ع . بر سر خود رفتن . و فرو افتادن دلو . و گام نزديك نهادن . و شتافتن . و در جهان رفتن يقال تقطقط فى البلاد .
تقطل
(
taqattol
) م . ع . بريده شدن يق قطله فتقطل .
تقطى
(
taqatti
) م . ع . تقطى الرجل :
درنگ كرد آن مرد و تاخير نمود . و تقطى لاصحابه : فريب داد اصحاب خود را . و تقطى بوجهه عنه : بر گردانيد روى خود را از آن . و تقطى الفرس : بر ترك آن اسب بر نشست . و تقطت الدلو : اندك اندك برآمد آن دول از چاه بجهة بسيارى آب .
تقطيب
(
taqtib
) م . ع . آژنگ افكندن ميان ابروها . و ترش نمودن روى . و آميختن مى را .
تقطير
(
taqtir
) م . ع . چكانيدن . و قطره قطره چكانيدن . و قطر ثوبه : بخور داد جامهء خود را با چوب عود . و طعنه ققطره :
نيزه زد وى را پس انداخت او را بر يكى از دو پهلويش . و قطره على فرسه : انداخت او را بر پهلويش . و قطر الابل : قطار كرد شترها را المثل النفاض يقطر الجلب يعنى اذا انفض القوم اى فنى زادهم قطروا الابل فجلبوها للبيع قطارا قطارا .
تقطير
(
taqtir
) ا . ع . پيوسته روانگى بول يق به تقطير اى لم يستمسك بوله .
تقطير
(
taqtir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قطره قطره چكيدن آب و جز آن . و باصطلاح كيميا جدا كردن باعانت حرارت مواد فرار جسمى را از مواد ثابت و غير فرار آن .
و تقطير كردن : ژوشيدن و عمل تقطير اجرا كردن . و تقطير بول : قطرهقطره چكيدن بول .
تقطيط
(
taqtit
) م . ع . دبه ساختن و تراشيدن آن را .
تقطيع
(
taqti '
) م . ع . بسند شدن جامه يق قطعنى الثوت اى كفانى يعنى بسند شد مرا آن جامه . و پارهپاره كردن . و در گذشتن اسب از اسبان ديگر . و سنجيدن شعر را باجزاى عروض . و قطع الله عليه بالعذاب : . گوناگون عذاب كند او را خداى . و قطع الخمر بالماء : آب را آميخت در شراب .
تقطيع
(
taqti '
) ا . ع . گسستگى مغص مر رودهء را . و تقطيع الرجل : قد و بالاى مرد . و تقطيع الشعر : سنجيدگى شعر باجزاى عروض .
تقطيع
(
taqti '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قطعشدگى و قطعهقطعه .
تقطيف
(
taqtif
) م . ع . بريدن خوشهء انگور . و چيدن آن را . و خراشيدن .
تقطيل
(
taqtil
) م . ع . بريدن . و بر پهلو انداختن كسى را . و يا بر زمين افگندن .
تقطين
(
taqtin
) م . ع . شكوفه بر آوردن يق قطن الكرم اذا بدت زمعاته .
تقع
(
taqa '
) ا . ع . گرسنگى .
تقع
(
taqa '
) م . ع . تقع تقعا ( از باب سمع ) : گرسنه گرديد .
تقع
(
taqe '
) ص . ع . جوع تقع :
گرسنگى سخت .
تقعثل
(
taqa'sol
) م . ع . گرانبار رفتن .
تقعد
(
taqa'od
) م . ع . تقعده :
باز داشت او را از حاجت وى . و تقعد عن الامر : ترك داد او را . و بنشست از آن كار و واداشت او را از آن كار .
تقعر
(
taqa'or
) م . ع . لب پيچيدن در سخن . و باقصاى دهن سخن گفتن . و دور در شدن در كارى . و بتكلف فصاحت نمودن .
تقعف
(
taqa'of
) م . ع . فرو ريخته شدن روى كوه . و از بن در افتادن ديوار .
و از جاى رفتن چيزى .
تقعفز
(
taqa'foz
) م . ع . فرو خفتن شتر .
تقعقع
(
taqa'qo '
) م . ع . مضطرب شدن و جنبيدن . و تقعقعت عمدهم يعنى كوچ كردند . المثل من يجتمع يتقعقع عمده يعنى هر اجتماعى را پراكندگى است و يا آنكه چون فراهم آيند و با هم نزديك شوند شرى