اندك و جامهء درشت و چركين زيست كردن .
تقشف
(
taqaccof
) ا . ع . درويشى .
و باصطلاح طب تقشف جلد : تيرگى و خشونت جلد .
تقشقش
(
taqacqoc
) م . ع . به شدن از چيچك و خشك گرديدن گروريش .
تقشيب
(
taqcib
) م . ع . آلودن به چيزى .
و ببدى ياد كردن . و رنج رسانيدن يقال قشبنى ريحه اى ازانى كانه قال سمنى ريحه
تقشية
(
taqceyat
) م . ع . قشيت العود :
پوست كندم از چوب و خراطى كردم آن را .
و قشيت الحية : پوست انداخت آن مار .
و قشاه عن حاجته : باز داشت آن را از حاجتش .
تقشير
(
taqcir
) م . ع . باز كردن پوست درخت و جز آن را .
تقشيش
(
taqcic
) م . ع . قشش الرجل :
ازين جاى و آن جاى خورد آن مرد .
تقصار
(
teqs r
) و تقصارة (
teqs rat
) ا . ع . گردنبند . ج : تقاصير .
تقصبة
(
taqsebat
) ا . ع . توك موى پيچيده .
تقصد
(
taqassod
) م . ع . شكسته شدن يق تقصدت الرماح اى تكسرت . و مردن يق تقصد الكلب و غيره اى مات .
تقصر
(
taqassor
) م . ع . مشغول داشتن بكارى و بسنده كردن يق تقصرت الصبى به : مشغول داشتم آن كودك را به آن .
تقصص
(
taqassos
) م . ع . ياد گرفتن سخن را و در پى رفتن .
تقصع
(
taqasso '
) م . ع . تقصع الدمل بالصديد : پر شد آن دنبل از چرك و آب زرد .
تقصف
(
taqassof
) م . ع . شكسته شدن و فراهم آمدن . و لهو و لعب كردن بر طعام .
تقصم
(
taqassom
) م . ع . شكسته شدن .
تقصى
(
taqassi
) م . ع . بنهايت رسيدن .
تقصيب
(
taqsib
) م . ع . دشنام دادن .
و توك ساختن موى را . و مرغول و پيچان گردانيدن موى را . و هر دو دست را به گردن بستن . و ساق بر آوردن كشت يق قصب الزرع تقصيبا .
تقصيبة
(
taqsibat
) ا . ع . تقصبة و توك موى پيچيده .
تقصية
(
taqseyat
) م . ع . ناخن تراشيدن . و اندكى از گوشت شتر بريدن .
تقصيد
(
taqsid
) م . ع . شكستن چوب و جز آن .
تقصير
(
taqsir
) م . ع . سستى كردن در كار . و باز ايستادن در كارى . و آرميدن .
و فرو نشستن در دو خشم . و داغ كردن در بن گردن به داغ قصار . و هيچكاره گردانيدن دهش را . و كوتاه كردن . و منه التقصير فى الصلاة و الشعر . و تقصير الثوب :
كوفتن جامه . و قصر عنه : گذاشت آن را چونكه نتوانست .
تقصير
(
taqsir
) ا . ع . داغى مر ستور را .
تقصير
(
taqsir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قصور و كوتاهى و فرو گذار و مانيد و سهو و غفلت و خطا و غلط و گناه و جرم و عيب و اختصار . و تقصير كردن : كوتاهى كردن و گناه و خطا كردن .
تقصيرات
(
taqsir t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خطاها و تقصيرها و گناهها .
تقصير دار
(
taqsir - d r
) ص . پ .
گناهكار و مجرم و عاصى .
تقصير كار
(
taqsir - k r
) ا . پ .
مقصر و آنكه داراى گناه و تقصير باشد و آنكه سهو و غفلت كرده باشد .
تقصير مند
(
taqsir - mand
) و تقصير وار (
taqsir - v r
) ص . پ . بزهمند و مجرم .
تقصيص
(
taqsis
) م ع . گچ اندود كردن بنا را .
تقصيع
(
taqsi '
) م . ع . بر آوردن كلاكموش خاك را از قاصعاء . و قصع الماء عطشه فرو نشانيد آب تشنگى او را و تسكين داد و قصع البيت : لازم گرفت خانه را . و قصع الزرع : برآمد گشت از زمين و شكافت خاك را . و قصع القوم من نقب الجبل : نمايان شدند قوم و بر آمدند از شكاف كوه . و قصع فى ثوبه : در خود پيچيد جامه را .
تقضب
(
taqazzob
) م . ع . بريده گرديدن .
و دراز كشيدن آفتاب شعاع را .
تقضض
(
taqazzoz
) م . ع . فرود آمدن مرغ از هوا . و فرود آمدن خواستن .
تقضع
(
taqazzo '
) م . ع . پارهپاره شدن .
و پراكنده گرديدن .
تقضقض
(
taqazqoz
) م . ع . پراكنده شدن .
تقضوء
(
taqazzo '
) م ع . فرومايه و خسيس شمردن حسب كسى را .
تقضى
(
taqazzi
) م . ع . نيست و نابود شدن و سپرى گرديدن . و فرود آمدن باز از هوايق تقضى البازى اذا انقض . و تقضى الطائر : فرود آمد مرغ از هوا و فرود آمدن خواست - و هى فى الاصل تقضض مانند تظنى كه از ظن مىآيد .
تقضيب
(
taqzib
) م . ع . بريدن . و دراز گستردن آفتاب شعاع را . و شاخ بريدن از درخت در بهار .
تقضية
(
taqzeyat
) م . ع . قضيت حاجته تقضية و قضاء ( للكثرة ) پرسيدم بحاجت وى و روا كردم آن را . و قضاه