گشاده داشتن در رفتن و جز آن .
تفحش
(
tafahhoc
) م . ع . بيهوده گفتن .
تفحص
(
tafahhos
) م . ع . باز كاويدن از چيزى .
تفحص
(
tafahhos
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كاوش و تجسس و تلاش .
تفحل
(
tafahhol
) م . ع . با گشن مانستن و بتكلف نمودن فحولت را در لباس و طعام و درشت گردانيدن آن هر دو را .
تفحية
(
tafheyat
) م . ع . نيك ديگ افزار انداختن در ديگ يق فح قدرك اى كثر ابازيره . و كلام را بسوى مضمونى بردن يق انه ليفحى بكلامه الى كذا و كذا .
تفحيج
(
tafhij
) م . ع . پيش پايها را در رفتار نزديك نهادن و پاشنهها را دور .
تفحيم
(
tafhim
) م . ع . سير ناكردن در تاريكى اول شب يق فحموا فى فحمة العشاء . و سياه گردانيدن چيزى را يق فحم وجهه : سياه كرد روى خود را .
تفخت
(
tafaxxot
) م . ع . برفتار فاخته رفتن . و شگفت داشتن از چيزى .
تفخذ
(
tafaxxoz
) م . ع . درنگ نمودن و سپس ماندن .
تفخر
(
tafaxxor
) م . ع . بزرگى نمودن .
تفخز
(
tafaxxoz
) م . ع . فيريدن و بزرگى نمودن و بزرگمنشى كردن .
تفخل
(
tafaxxol
) م . ع . آشگارا كردن آهستگى و بردبارى را . و آماده شدن . و نيكو و بهترين جامه پوشيدن .
تفخيذ
(
tafxiz
) م . ع . در گرفتن . و پراكندن . و هم زانو شدن . و خواندن خويشاوندان را الاقرب فالاقرب . الحديث بات يفخذ عشيرته اى يدعوهم فخذا فخذا و نسبت كردن هر فخذ را بسوى قبيلهاى . و در ران كردن چيزى را .
تفخير
(
tafxir
) م . ع . افزون داشتن يكى را بر ديگرى در فخر .
تفخيم
(
tafxim
) م . ع . بزرگ داشتن و .
حرف را بىاماله خواندن - و الف التفخيم ضد الف الامالة .
تفدية
(
tafdeyat
) م . ع . جعلت فداك يعنى سربهاى تو باد بهاى من گفتن يق فداه اذا قال له جعلت فداك .
تفديد
(
tafdid
) م . ع . متكبرانه رفتن .
و فيريدن در رفتار . و بانگ و فرياد كردن در فروختن چيزى .
تفدير
(
tafdir
) م . ع . سست گرديدن و باز ايستادن گشن از گشنى . و شكستن سنگ و جز آن يق حجارة تفدر اذا تكسر صغارا و كبارا .
تفديع
(
tafdi '
) م . ع . افدع گردانيدن .
تفديك
(
tafdik
) م . ع . پنبه زدن .
تفديم
(
tafdim
) م . ع . سرپوش ساختن خنور و جز آن را . و سرپوش نهادن برابر يق و دهان بند بر دهان بستن .
تفدين
(
tafdin
) م . ع . فربه گردانيدن شتر . و دراز ساختن بنا را .
تفذح
(
tafazzoh
) م . ع . گشاد نمودن شتر پايها را جهة كميز انداختن .
تفذذ
(
tafazzoz
) م . ع . ستيهيدن . و به خودى خود به كار پرداختن .
تفر
(
tafer
) ا . ع . مرد چركين .
تفراجة
(
tefr jat
) ص . ع . مرد بددل سست يق رجل تفراجة .
تفراق
(
tafr q
) م . ع . تفرق تفرقا و تفراقا : پراكنده گرديد و پريشان شد و جدا گرديد .
تفران
(
tafr n
) و (
tafar n
) ا . ع .
مرد چركين .
تفرة
(
tefrat
) و (
tofrat
) و (
taferat
) و (
tofarat
) ا . ع . مغاكچهء لب بالائين .
تفرة
(
taferat
) ا . ع . يك نوع گياهى و سبزهء نودميده و گياه ريزه كه زير درخت رويد و يا گياه ريزه كه مواشى چريدن آن نتواند .
تفرث
(
tafarros
) م . ع . شوريدن دل زن باردار .
تفرج
(
tafarroj
) م . ع . گشايش يافتن و از تنگى و دشوارى بيرون آمدن .
تفرج
(
tafarroj
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سير و تماشا و خوشحالى و گشادگى خاطر تنگ دل . و تفرج كردن : سير كردن و گردش نمودن جهة گشادگى خاطر .
تفرجاء
(
tefrej '
) ص . ع . رجل تفرجاء : مرد بد دل سست .
تفرجة
(
tefrejat
) ا . ع . شكاف قبا و شكافتگى انگشتان ج . : تفاريج .
تفرجة
(
tefrejat
) ص . ع . رجل تفرجة : مرد بددل و سست .
تفرج گاه
(
tafarroj - g h
) ا . پ .
جاى تفرج و جائى كه شادمانى آورد و جاى گشت و گذار مانند باغ و مرغزار و جز آن .
تفرچاغ
(
tafarc q
) ص . پ . مهيا و آماده و پرداخته و حاضر شده .
تفرد
(
tafarrod
) م . ع . تنها و يگانه شدن و يكسو گرديدن و تفردت بالامر :
تنها كردم آن كار را .
تفرر
(
tafarror
) م . ع . تفرربى :
خنديد بر من .
تفرزة
(
tafrezat
) م . ع . جدا نمودن و قطع كردن كارى بر كسى .
تفرزع
(
tafarzo '
) م . ع . قطعه قطعه گرديدن گياه .
تفرس
(
tefarros
) م . ع . دانستن بعلامت و نشان . و ثبات ورزيدن . و نمودن بمردم