و غضب . و تغير كردن : خشم گرفتن .
تغيرات
(
taqayyor t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تغييرات و تبدلات و خشم و غضب بسيار .
تغيظ
(
taqayyoz
) م . ع . بخشم شدن يق غيظه فتغيظ . و سخت گرم گرديدن نيم روز يق تغيظت الهاجرة .
تغيظ
(
taqayyoz
) ا . ع . قوله تعالى ذكره
تَغَيُّظاً وَ زَفِيراً .
تغيظ صوتى كه از بسيارى خشم بر آيد و زفير صوتى كه از صدر بر آيد و نيز تغيظ : شدت گرمى و غليان .
تغيف
(
taqayyof
) م . ع . به چپ و راست ناويدن شاخ درخت . و ميل كردن اسب بجانبى از چپ و راست در رفتن .
تغيق
(
taqayyoq
) م . ع . تاريك شدن چشم .
تغيل
(
taqayyol
) م . ع . در هم پيچيده شدن شاخهء درخت و سايه افگن شدن درخت .
و بسيار مال گرديدن قوم . و انبوه گشتن قوم .
تغيم
(
taqayyom
) م . ع . ابر بهم رسانيدن هوا .
تغيهق
(
taqayhoq
) م . ع . سست گرديدن چشم از تاريكى .
تغييب
(
taqyib
) م . ع . نهان گردانيدن و ناپديد كردن . و غيبه غيابه : مدفون گشت در قبر خود .
تغيية
(
taqyeat
) م . ع . بر افراختن علم
تغيير
(
taqyir
) م . ع . از حالى بحالى برگردانيدن . و گردانيدن . و ديگرگون كردن .
تغيير
(
taqyir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دگرگونى و تبديل و تعويض و تحويل و انتقال و انقلاب . و تغيير حالت :
برگشتن از حالت .
تغييرات
(
taqyir t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تبديلات و تغييرها .
تغييض
(
taqviz
) م . ع . كم كردن و باز داشتن اشك را . و جاى گرفتن شير در جنگل .
تغييظ
(
taqyiz
) م . ع . بخشم آوردن .
تغييف
(
taqyif
) م . ع . گريختن و بددل گرديدن و ترسيدن و از راه گذشتن .
تغييق
(
taqyiq
) م . ع . غيق ماله :
تباه كرد آن مال را . و غيق بصره : خيره كرد بينائى او را . و غيق فى رايه : مختلط رأى گرديد و ثابت نماند بر چيزى .
تغييم
(
taqyim
) م . ع . بر آوردن آسمان و همچو ابر آمدن شب يق غيم الليل اذا جاء كالغيم .
تف
(
taf
) ا . پ . گرمى و حرارت و شعله و تابش و روشنائى و رونق و پرتو . و بخار و غبار . و عفونت و پوسيدگى و گند .
تف
(
tof
) ا . پ . آب دهن و خيو و تفش و ته و تهو و تفو و تينه و خوى و كاليار .
تف
(
toff
) ا . ع . از اتباع اف . و چرك ناخن . ج : تففة . و آنچه از طعام در دندان بماند . ج : اتفاف و تفوف .
تفا
(
toffan
) ع . كلمهاى كه در خجلت و شرمنده شدن كسى گويند .
تفاتح
(
taf toh
) م . ع . سخن پوشيده بهمديگر گفتن يق تفاتحا كلاما بينهما .
تفاتف
(
taf tef
) ا . ع . نوعى از شعر و ج . تفتاف .
تفاتى
(
taf ti
) م . ع . جوانمردى نمودن و بفتوى نزديك مفتى شدن يق تفاتوا الى المفتى اى ارتفعوا اليه فى الفتوى .
تفاتيف
(
taf tif
) ع . ج . تفتاف .
تفاج
(
taf ajj
) م . ع . گشاده داشتن ميان دو پا در رفتن .
تفاجى
(
taf ji
) م . ع . تفاجى الشيىء : شكافدار گرديد آن چيز .
تفاح
(
toff h
) ا . ع . سيب . و تفاح الارض : بابونه .
تفاح
(
toff h
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سيب . و تفاح ارمنى : زردآلو .
و تفاح الجن . مهر گياه . و تفاح فارسى :
هلو . و تفاح ماهى : نارنج و يا ليمو .
و تفاح برى : كندس
تفاحة
(
toff hat
) ا . ع . واحد تفاح يعنى يك سيب . و سر استخوان فخذ .
تفاحتان
(
toff hat n
) ا . ع . ( بصيغهء تثنيه ) دو سر استخوانهاى فخذ نزديك سرين .
تفاحش
(
taf hoc
) م . ع . فحش گفتن و آشكار كردن آن و از حد در گذشتن بدى .
تفاحية
(
toff heyat
) ا . ع . سيب فروش .
تفاخر
(
taf xor
) م . ع . بر همديگر نازيدن .
تفاخر
(
taf xor
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - فخر و فخريه و لادش و نازش و لاف .
تفادى
(
taf di
) م . ع . تفادى منه :
خويشتن را از وى نگاهداشت و پرهيز نمود و يك سو شد و رهائى جست . و تفادوا :
سربهاى همديگر دادند و واخريدند .
تفار
(
taf rr
) و تفارر (
taf ror
) م . ع . از همديگر گريختن دو گروه يق تفار القوم اى تهاربوا .
تفارص
(
taf ros
) م . ع . بنوبت داشتن آب رايق تفارصوا بئرهم اذا تناوبوها .
تفارط
(
taf rot
) م . ع . پيشبينى نمودن و شتافتن . و درنگ كردن چيزى از وقت خود چندان كه بخواهنده نرسد . و تفارطته الهموم :
رسيد او را اندوه در افراط و يا سبقت نمود اندوه بسوى او .
تفاريج
(
taf rij
) ع . ج . تفرجة (
tefrejat
) .
تفاريق
(
taf riq
) ع . ج . تفريق .