تشوية
(
tacveyat
) م . ع . شواهم تشوية : داد ايشان را گوشت تا بريان كنند . و شواه تشوية : بر عضوى از آن زخم زد كه كشنده نبود . و نيز تشوية : بريانى خورانيدن كسى را .
تشويح
(
tacvih
) م . ع . ناشناختن و انكار كردن .
تشويد
(
tacvid
) م . ع . بر آمدن آفتاب و بلند شدن آن .
تشويذ
(
tacviz
) م . ع . عمامه بر سر بستن يق شوذته فتشوذ . و شوذت الشمس :
مايل بغروب شد آفتاب . و شوذ السحاب الشمس : در گرفت ابر آفتاب را و پوشش مانندى تنك و بىآب گرداگرد آن شد .
تشوير
(
tacvir
) م . ع . رياضت دادن اسب را . و يا سوار شدن بر آن و بر گردانيدن در وقت عرض بيع تا بنگرند روش و حسن نجابت آن را . و با كسى كارى كردن كه موجب شرم باشد يق شوربه . و اشارت كردن بسوى چيزى . و بلند كردن آتش . و برهنه نمودن عورت .
تشوير
(
tacvir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پريشانى و آشفتگى . و شرم . و تشوير خوردن و يا تشوير كشيدن :
مضطرب شدن و آشفته شدن . و خجلت و شرمسارى كشيدن . و اشارت كردن . و تشوير كردن : خجل و شرمگين نمودن .
تشويش
(
tacvic
) م . ع . شوريده كردن كار يق شوشت عليه الامر . و گفتهاند تشويش و تشوش هر دو از لغات مولده است و اصل تشويش تهويش بوده .
تشويش
(
tacvic
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پريشانى و آشفتگى و اضطراب و بىآرامى و وحشت و هراس و حيرت و شوريدگى خاطر . و تشويش داشتن : شوريده خاطر بودن و مضطرب بودن و بىقرار بودن و آزرده بودن . و تشويش كردن : مضطرب شدن و بهم بر آمدن و بىآرام شدن و آزرده شدن .
تشويص
(
tacvis
) م . ع . دندان ماليدن بمسواك .
تشويط
(
tacvit
) م . ع . راندن اسب را به حدى كه مانده گردد يق شوط الفرس .
و شوط تشويطا : دراز شد سفر او . و شوط القدر : جوش داد ديگ را . و شوط اللحم : نيك پخت گوشت را . و شوط الصقيع النبت : سوخت پشك گياه را .
تشويق
(
tacviq
) م . ع . به آرزو آوردن كسى را .
تشويق
(
tacviq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بآرزو در آوردگى و شوق و شايق و راغب . و تشويق كردن : شايق كردن و راغب نمودن .
تشويك
(
tacvik
) م . ع . خار بر آوردن و خارناك شدن درخت . و خار بر سر ديوار نهادن . و دندان نشتر بر آمدن شتر را يق شوك لحيا البعير اى طالت انيابه . و پستان دختر بر آمدن . و سيخ پر شدن چوزه و مانند آن . و سخت شدن سبلت كودك . و بر آمدن موى بعد از ستردن . و شوك الزرع :
سپيد شد كشت پيش از آنكه پراكنده گردد .
تشويل
(
tacvil
) م . ع . فروهشته و سست شدن نره در وقت ارادهء مجامعت . و شول اللبن : كم شد شير . و نيز شول الماء :
كم شد آب . و شولت الناقة : خشك شد شير آن ماده شتر و شائلة گرديد . و شولت الابل : دوسيده شد شكم آن شتران به پشت .
و شولت المزادة : كم گرديد آب توشه دان . و شول فى المزادة : اندك اندك باقى گذاشت در توشه دادن . و شول الغرب :
كم شد آب دلو .
تشوين
(
tacvin
) م . ع . جدا و متفرق كردن و وا كردن يقال هو يشون الرؤس اى يفرج شؤنها : او وا مىكند درزهاى كاسهء سرها را .
تشويه
(
tacvie
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بريان شدگى و برشته شدگى . و تشويه كردن : بريان كردن و برشته كردن .
تشويه
(
tacvih
) م . ع . زشت گردانيدن روى را . و چشم بد رسانيدن به كسى يق لا تشوه على اى لا تصبنى به عين .
تشه
(
tacce
) ا . پ . پيمانهء روغن .
تشهاق
(
tach q
) ا . ع . بانگ خر و يا آخر بانگ آن .
تشهاق
(
tach q
) م . ع . شهق شهيقا و شهاقا و تشهاقا . مر .
شهيق .
تشهجب
(
tacahhjob
) م . ع . تشهجب الامر : در هم شد كار .
تشهد
(
tacahhod
) م . ع . اشهد ان لا إله الا اللّه و اشهد ان محمدا رسول اللّه گفتن در نماز .
تشهق
(
tacahhoq
) م . ع . چشم زخم زدن .
تشهل
(
tacahhol
) م . ع . تشهل ماء وجهه : رفت آبروى آن .
تشهى
(
tacahhi
) م . ع . خواهانى نمودن و آرزومند شدن چيزى را . و خواهانى نمودن بعد خواهانى يق تشهيت على فلان كذا اذا اقترحت شهوة بعد شهوة .
تشهيب
(
tachib
) م . ع . شهبه الحر تشهيبا : سوخت او را گرمى و برگردانيد گونهء او را .
تشهية
(
tacheyat
) م . ع . انگيختن كسى را بر خواهانى چيزى يق هذا شيئ يشهى الطعام .