يوسفى طبيب گويد :
شعر
در سرخجه « 1 » بعد روز ثالث ترشى * زنهار مده و گرنه بيمار كشى
در تنقيه سعى كن بروز اول * رگ زن چو دوم بود اگر تيزهشى
و سرخيژه نيز گويند به زاى فارسى . به وزن جنبيده .
سنكدوله « 2 »
- [ به وزن رنگ شده ] در فرهنگ بمعنى گرد باد باشد كه به عربى اعصار « 3 » گويند .
سنبنده
- [ به وزن جنبنده ] يعنى سوراخ كننده « 21 » . مثالش امير معزى گويد :
بيت
سر شمشير او برندهء چنگال شير آمد * سر پيكان او سنبندهء يشك « 4 » گراز آمد
سرزيره
- بمعنى گياهى است خوشبو .
سغرنه
- [ بضم سين و فتح غين معجمه و نون و سكون راى مهمله ] همان سغر كه گذشت .
سكاچه
- كابوس باشد « 22 » .
سكيزنده
- [ به وزن ستيزنده ] يعنى ستور برجهنده .
سله
- [ بفتح سين و تشديد لام . به وزن غله ] در شرفنامه زنبيل باشد و سبدى كه مار در آن گذارند . مثالش شيخ نظامى گويد :
بيت
نه من بسته بودم به اين كين كمر * تو افكندى از سلهء مار سر
و در كلام اكابر بمعنى مطلق سبد به نظر رسيده و متعارف آنست كه سله آن سبد بزرگ پهن را گويند كه ميوهء بسيار عموما و خصوصا انگور در آن كنند و بسر بردارند و آن جماعت را سله كش گويند .
سنگچه
- ژاله باشد يعنى تگرك . مثالش حكيم خاقانى گويد :
بيت
گر چه به چشم عوام سنگچه چون لؤلؤست * ليك تف آفتاب فرق كند اين و آن
ستانه
- آستانه باشد مثالش اخسيكتى گويد :
هامش
( 1 ) « س » : سرخچه .
( 2 ) « ب » : سنكدله . ( برهان گويد با واو مجهول هم صحيح است ) .
( 3 ) « س » : احصار .
( 4 ) « الف » « ب » : نشك .
( 21 ) برهان ندارد .
( 22 ) برهان گويد خارپشت تير انداز را نيز گويند ( رجوع به سكاشه شود . اصل كلمه نيز ريكاسه است ) .