و در نسخهء ميرزا بمعنى كابوس آمده يعنى ديوى كه مردم را در خواب فرو گيرد « 21 » . مثالش امير خسرو گويد :
بيت
حورى به ستنبه داد نتوان * لؤلؤ بوحل نهاد « 1 » نتوان
سكاليده
- به وزن تراشيده يعنى انديشه كرده . مثالش حكيم فردوسى گويد :
[ بيت ]
سپاهى بكردار كوچ و بلوچ « 2 » * سكاليده جنگ و برآورده خوچ
سوسنه
- سوسن باشد بزيادهء هاء . كذا فى التحفه .
سيمياذه
- [ بكسر سين و سكون ياى اول و ميم و فتح ذال معجمه ] سنگيست كه صيقل را شايد .
ساده
- يعنى بىريش و بر دشت و صحرا نيز اطلاق كنند . مثال هر دو معنى سوزنى گويد :
بيت « 3 »
بچاه عشق بر آمد دلم بساده چو او * بمشك سوده بپوشيد چاه ساده ز نخ
و شخصى را كه ابله و نادان باشد نيز گويند و در فرهنگ نام نباتى نيز باشد دوائى كه معرب آن ساذج « 4 » است « 5 » و آن برگيست بزرگ و پهن و خوشبوى و اعتقاد بعضى آنست كه برگ درخت دارچينى است . * « 22 »
ساهويه
- [ بضم هاء و فتح ياى حطى ] نام معبرى كه شبيه و نظير نداشته « 23 » . مثالش سوزنى گويد :
بيت
بختست بخواب ديدن خر * ساهويه چنين نهاد تعبير
ستونه
- [ بكسر سين و ضم تاء ] در فرهنگ بمعنى حمله نمودن و انداز كردن شاهين و امثال آن بجانب جانور « 24 » . مثالش امير خسرو گويد :
[ بيت ]
عقابى كه از بىپرى شد زبون * ستونه كند ليك هم بر ستون
و بمعنى موج آب نيز آورده چنان كه « 6 » شاعر گويد :
بيت « 3 »
درياى ديده را چو بشورد غمت از ان * تا سقف آسمان برسد هر ستونهاى
هامش
( 1 ) بجز « ب » : نهاده .
( 2 ) « س » : كوچ و بلوچ ، « الف » : كوچ و بلوچ . ( متن از « ب » است ) .
( 3 ) « س » ندارد .
( 4 ) « س » : ساج .
( 5 ) از اينجا تا علامت ستاره را « الف » در حاشيه دارد .
( 6 ) اصل : چنانچه .
( 21 ) در برهان بمعنى شخص سخن ناشنو و سيتهنده و ستيزه كنند نيز هست .
( 22 ) در برهان در برابر منقش و ريشدار و خالص و مخفف ايستاده نيز هست .
( 23 ) در برهانست كه بعضى گويند زنى بوده است معبره ساهويه نام .
( 24 ) برهان گويد : بجانب به اولى . و به اولى را جانورى گويد كه بعض از پر و بال او را كنده باشند و در پيش باز و شاهين تازه به شكار در آورده سر دهند تا به آسانى بگيرد .