سبز
- رنگ « 1 » معروف و بر بنگ نيز اطلاق كنند « 21 » چنان كه ملك شمس الدين كرت گويد :
بيت « 2 »
هر گه كه من از سبز طربناك شوم * شايستهء سبز خنگ افلاك شوم
با سبز خطان سبز خورم در سبزه * ز ان پيش كه همچو سبزه در خاك شوم
و عميد لويكى نيز گويد در بحث شراب و بنگ :
بيت
در وصف لعل و سبز بمدحت عميد كرد * رخسار « 3 » حاسد تو همه زرد چون زرنگ
سعترباز
- زنى كه چرمينه بندد و با زنى ديگر مجامعت كند . كذا فى المؤيد .
سنگنداز
- برقندان « 4 » باشد كه شيرازيان كلوخ انداز گويند . مثالش سيد حسن غزنوى فرمايد در مدح سلطان سنجر :
شعر
هر سنگى را كه آفتاب از تك و تاز * فيروزه و لعل كرد از ايام دراز
در بزم ببخشيد شه بنده نواز * يعنى كه ز من چنين سزد سنگنداز
و ديگر بمعنى آنچه دربارهء قلعه سازند و از آن سنگ و خاك به زير اندازند نيز آمده . مثالش مهر و مشترى :
بيت « 2 »
ز سنگنداز او « 5 » سنگى كه جستى * پس از قرنى سر كيوان شكستى
و در نسخهء ميرزا بمعنى خمار دائمالخمر آمده .
ساز نوروز
- يعنى ساختگى و اسباب عيد .
و نيز نام يكى از سى لحن باربد باشد . شيخ نظامى گويد :
بيت « 2 »
چو در پرده كشيدى ساز نوروز * بنوروزى نشستى دولت آن روز
سنز
- [ بضم سين و كسر نون ] دانهاى كه به روى نان كنند « 22 » . بسحاق اطعمه فرمايد :
شعر « 6 »
غير نان تنك و تخم سنز چيست دگر * آنكه بر نسترن از غاليه خالى دارد
سبز در سبز
- نام نوائى و لحنى از جملهء
هامش
( 1 ) « س » : نيك .
( 2 ) « س » : ندارد .
( 3 ) « س » : رحسار .
( 4 ) « س » : برقنداز .
( 5 ) بجز « ب » و « ن » : آن .
( 6 ) كلمه از « ن » است .
( 21 ) برهان ندارد .
( 22 ) نانخواه و زنيان نيز به اين معنى است .