و بمعنى تأخير كند و كارها را واپس اندازد نيز آمده چنان كه « 1 » هم او « 21 » گويد :
بيت « 2 »
چون دهد باد شهوتى جانش * بر سپوزد « 3 » سر از گريبانش
پس بر اين تقدير اين لغت از اضدادست .
سپندارمذ
- همان اسفندارمذ كه مرقوم شد يعنى ماه آخر سال از فارسيان و نام روز پنجم از ماه فارسيان . مثال معنى اول مسعود سعد گويد :
بيت
سپندارمذ ماه آخر ز سال * كه گشت آخر ماه هر بدسكال
مثال معنى دوم هم او فرمايد « 22 » :
بيت
سپندارمذ روز « 2 » خيز اى نگار * سپند آر ما را و جام مى آر
و در فرهنگ نام ملكى نيز آمده كه موكل باشد بر زمين و اشجار و تدبير مصالح ماه سپندارمذ و روز سپندارمذ به دو متعلقست . مثال اين معنى فردوسى گويد :
بيت
سپندارمذ پاسبان تو باد * ز خرداد روشن روان تو باد
و بمعنى زمين نيز آورده و اين بيت زراتشت بهرام كه در صفت قيامت و ظهور گنجها گفته مثالش آورده :
بيت
سپندارمذ بر گشايد دهان * برون افكند گنجهاى نهان
سناد
- [ بفتح سين و بعد از سين نون ] بمعنى بسيار باشد « 23 » .
سايد
- [ بفتح ياى حطى ] ريم آهن باشد .
سبكاد
- [ بباء و كاف تازى . به وزن بغداد ] سر كوه و ميان سر را نيز گويند و بكسر سين و سكون باى فارسى « 24 » نيز به نظر رسيده « 25 » .
سابود
- [ به وزن نابود ] بمعنى همان سرند كه گذشت از سامى فى الاسامى - و ديگر هالهء ماه باشد . كذا فى الادات .
سجد
- [ بفتح سين و جيم تازى ] سرماى سخت باشد « 26 » .
هامش
( 1 ) اصل : چنانچه .
( 2 ) كلمه از « ب » است .
( 3 ) « س » : سوزد .
( 21 ) يعنى : انورى .
( 22 ) يعنى : مسعود سعد .
( 23 ) در برهان بمعنى اختلاف ردف كه از عيوب قوافى است نيز آورده است .
( 24 ) يعنى : سپكاد .
( 25 ) چكاد نيز به اين معنى است .
( 26 ) - برهان گويد شجد نيز آمده است .