دهم : لفظ اجتناب ابلغ است بر اينكه نبايد شرب نمود قوله تعالى : « لعلّكم تفلحون » گردانيده است اجتناب را فلاح و رستگارى بعد از اينكه اجتناب ، فلاح شد ، معلوم است كه ارتكاب ، خبيثه است .
يازدهم : شرح داده است انواع مفاسد متعلقه به خمر را در دين و دنيا .
دوازدهم : تخصيص خمر و ميسر را دوباره و ذكر فرمودن ، تنبيه است بر اينكه اين دو مقصود است .
سيزدهم : تخصيص صلات به ذكر اشعار است به اينكه صادّ از صلات صادّ از ايمان است « 1 » زيرا كه صلات عمود دين است كما قال النبى صلى اللّه عليه و إله : « الصّلوة عمود الدّين اذا قبلت قبل « 2 » ما سواها و اذا ردّت ردّ « 3 » ما سواها » « 4 » . قوله تعالى : « فان تولّيتم فانّما على رسولنا البلاغ المبين » « 5 » و اين تهديد « 6 » و وعيدى است شديد در حق كسى كه مخالف اين تكليف عمل كند از حكم خداوند هرگاه كسى اعراض كند ، حجت اقامه شد و رسول هم ابلاغ نمود .
نعم ما قال المولوى فى دفتر الخامس . شعر :
عاشقان را باده خون دل بود * چشمشان بر راه و بر منزل بود
در چنين راه و بيابان مخوف * اين قلاوز خرد با صد كسوف
خاك در چشم قلاوزان كنى * كاروان را هالك و گمره كنى
نان جو حقّا حرام است و فسوس * نفس را در پيش نه نان سبوس
هامش
( 1 ) . يعنى در آيه شريفه نماز ذكر شده كه اشعار دارد به اينكه كسى كه صدّ از نماز كند صدّ از ايمان كرده است .
( 2 ) . ب : قبلت
( 3 ) . ب : ردت
( 4 ) . بحار الانوار ج 10 صفحه 393 ( از طريق نرمافزار جامع الاحاديث نور 2 )
( 5 ) . آيه شريفه 12 سوره تغابن ؛ در هر دو نسخه انّما بود كه به فانّما اصلاح شد : مصحح
( 6 ) . الف : تحديد