شما
لَيُضِلُّونَ
هر آينه گمراه ميكنند اشياع و اتباع خود را در تحليل حرام و تحريم حلال
بِأَهْوائِهِمْ
بسبب وسوسهاى نفس خود
بِغَيْرِ عِلْمٍ
بىدانشى و وجهى كه معتبر و شرعى باشد .
و بعد ازين بطريق وعيد و تهديد ميفرمايد كه :
إِنَّ رَبَّكَ
بدرستى كه پروردگار تو
هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ
اوست داناتر از همه كس بدر گذرندگان از حلال بسوى حرام و از حدود شرعى مطلقا .
وَ ذَرُوا
و ترك كنيد
ظاهِرَ الْإِثْمِ
گناه آشكارا
وَ باطِنَهُ
و گناه پنهان را و بروايت على بن ابراهيم ظاهر اثم مطلق معاصى است و باطن آن شرك به خدا و شك آوردنست در دل
إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ
بدرستى كه آنان كه كسب ميكنند گناه ظاهر و باطن را
سَيُجْزَوْنَ
زود باشد كه جزا داده شوند
بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ
به آنچه هستند كه بجا مىآرند آن را .
و به جهت تأكيد ما سبق ميفرمايد كه :
وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ
مخوريد گوشت آن حيوانى را كه ياد كرده نشده باشد عملا نام خداى تعالى بر ذبح آن اما اگر نسيانا ترك كرده شده باشد خوردن گوشت آن جايز است و در مجمع البيان گفته : « و هو المروى عن ائمتنا » ليكن احمد حنبل و داود را اعتقاد اينست كه متروك التسميه حرام است خواه عمدا متروك شده باشد و يا نسيانا
وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ
و بدرستى كه خوردن حيوانى كه نام خدا در وقت ذبح نبرده باشند هر آينه بيرون رفتن است از فرمان الهى بنا برين ضمير « و انه » راجع است بر اكلى كه « و لا تأكلوا » دال بر آنست
وَ إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ
و بدرستى كه شياطين هر آينه وسوسه ميكنند
إِلى أَوْلِيائِهِمْ
بسوى دوستان خود از كافران
لِيُجادِلُوكُمْ
تا آنكه مجادله و خصومت كنند با شما و گويند كه هر چه خود ميكشيد آن را حلال دانسته ميخوريد و هر چه خداى تعالى بكشد آن را حرام ميدانيد و نميخوريد
وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ
و اگر شما اى