سماوات و أرض را به او نمود پس درين وقت گفت : «
يا قَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ
» .
و بعد ازين على بن ابراهيم گويد كه : شخصى از حضرت صادق عليه السّلام سؤال كرد كه آيا قول ابراهيم : « هذا ربى » شرك نيست حضرت فرمود كه : اين قول از ابراهيم شرك نيست زيرا كه او در آن وقت بدلايل عقليه طالب پروردگار خود بود أما اگر اين زمان كه شعاع نور نبوت بر اطراف عالم و آدم تابيده اگر كسى اين حرف بگويد كافر و مشرك خواهد بود .
پس از حديث عيون أخبار الرضا مستفاد شد كه گفتن : « هذا ربي » بطريق انكار بوده بعد از آنكه بقوم خود پيوسته بود و از حديث على بن ابراهيم معلوم مىشود كه اين قول بطريق اقرار بوده پيش از رسيدن بقوم خود ليكن درين اقرار شايبهء شرك مفقود است .
وَ حاجَّهُ قَوْمُهُ
و حجت خواستند با او قوم او يعنى مخاصمه كردند با او در توحيد
قالَ
گفت ابراهيم بر وجه انكار كه :
أَ تُحاجُّونِّي
آيا محاجت و مخاصمت مىكند با من
فِي اللَّهِ
در وحدانيت خداى تعالى و ميخواهيد كه بر من غلبه كنيد در دين
وَ قَدْ هَدانِ
و حال آنكه بتحقيق راه نموده است حق تعالى مرا بتوفيق و لطف بر دين خود و احتجاج شما بر من اثر نميكند
وَ لا أَخافُ
و نميترسم
ما تُشْرِكُونَ بِهِ
آنچه را كه شما شرك بدان آوردهايد
إِلَّا أَنْ يَشاءَ رَبِّي
مگر آنكه خواهد پروردگار من
شَيْئاً
چيزى را از مكاره كه به جهت شما به من رسد يعنى مگر آنكه خدا شما را تمكين دهد كه به من ضرر برسانيد و اگر نه در ما تشركون به ضررى به من نميرسد
وَسِعَ رَبِّي
احاطه كرده پروردگار من
كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً
همه چيز را از روى دانش پس اگر در علم كامل او اضرار شما دربارهء من متحقق باشد آن بوقوع خواهد آمد خواه خائف باشم و يا نباشم
أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ
آيا پند نميگيريد و تميز نميكنيد ميان عاجز مغلوب و قادر غالب كه تا ايمان آريد بوحدانيت خداى قادر غالب ؟