تجويز كردهاند و خواب و اغما نيست مگر از قبيل سهو و نسيان و بعد ازين گفته كه :
اين ظنى كه جبائى بر اماميه كرده فاسد است و بعض الظن اثم ازين كلام چنين معلوم مىشود كه جواز نسيان انبيا در غير امور تبليغى مجمع عليه فرقهء ناجيهء اماميه است و خلافى در آن نيست با آنكه مشهور پيش اماميه عدم جواز مطلق سهو و نسيانست بر انبيا و اوصيا بنا برين ظن صاحب مجمع البيان ظنى است فاسد و بعض الظن اثم ، و قطع نظر ازين نسيان در امرى كه حق تعالى نهى از آن كرده باشد نسيان در امور تبليغى خواهد بود و اين خود باتفاق جايز نيست .
و از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام مرويست كه بعد از نزول اين آيه أهل اسلام گفتند : يا رسول اللَّه ما را از طواف بيت اللَّه و از نشستن در مسجد الحرام چارهاى نيست و كافران نيز پيوسته در مسجد مىآيند و همواره استهزا ميكنند و ما بنا برين نميتوانيم كه ترك مجالست با ايشان كنيم آيه آمد كه :
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ
و نيست بر مؤمنانى كه پرهيز مينمايند از خوض كردن در استهزا و غير ذلك و لا علاج با مستهزءين مىنشينند
مِنْ حِسابِهِمْ
از اعمال بد و جرايم مستهزءين
مِنْ شَيْءٍ
چيزى
وَ لكِنْ ذِكْرى
و ليكن بر مؤمنانست كه پند دهند اين مستهزءين را پند دادنى
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
تا آنكه ايشان نيز مانند اهل ايمان پرهيز كنند ازين عمل قبيح .
وَ ذَرِ الَّذِينَ
و اعراض كن از آنان كه
اتَّخَذُوا
فرا گرفتند
دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً
دين خود را ببازى و به كار بىفايده و بعضى گفتهاند كه : مراد از «
وَ ذَرِ الَّذِينَ
» امر است به ترك تعرض ايشان و جدال ننمودن با اينها بنا بر اين آيت را بآيت سيف منسوخ ميدانند و چون اصل عدم نسخ است پس مراد ازين آيت اينست كه مبالات باقوال و افعال ايشان مدار و از گفتار و كردار اينگروه اعراض نما و سعى بليغ در تبليغ احكام به عمل بياور
وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
و فريب داده است ايشان را زندگانى فانى