كه فرو ميروند در آيات ما باستهزا و سخريت و مراد از آيات يا قرآنست و يا امام زمان
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ
پس اعراض كن از ايشان و با ايشان در يك جا منشين
حَتَّى يَخُوضُوا
تا وقتى كه در آيند
فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ
در سخنى ديگر غير از خوض در آيات ما ، و چون مراد از آيات چنانچه مذكور شد يا قرآنست و يا امام زمان بنا برين ضمير « غيره » را كه راجع بآياتست مذكر آورد
فى تفسير على بن ابراهيم « قال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله من كان يؤمن باللّه و اليوم الآخر فلا يجلس فى مجلس يسب فيه امام او يغتاب فيه مسلم ان اللَّه يقول فى كتابه :
وَ إِذا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آياتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ
»
يعنى حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله فرموده كه : كسى كه ايمان آرد به خدا و بروز قيامت پس بايد كه ننشيند در مجلسى كه در آنجا بر امام ناسزا گويند يا غيبت نمايند در آنجا مسلمانى را زيرا كه حقتعالى در كتاب خود فرموده : «
وَ إِذا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آياتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ
» پس بنا برين مراد از آيات ائمهء هدى و شيعيان ايشان خواهند بود و چنانچه پيش ازين دانستى ميتواند كه اينمعنى بيان ما صدقى از ما صدقات آيات باشد .
وَ إِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطانُ
كلمهء « اما » مركب از « ان » شرطيه و « ما » زائده است يعنى اگر فراموش گرداند ترا شيطان ازين نهى كه وارد شد و از مجالست مستهزءين
فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرى
پس منشين بعد از ياد آوردن تو آن نهى را
مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
با اين گروه ستم كنندگان و در حالت نسيان بر تو اثمى و گناهى نيست پوشيده نماند كه اين خطاب مستطاب اگر چه بحسب ظاهر با پيغمبر است اما چون نسيان و فراموشى بر اهل عصمت روا نيست مراد امت آن جناب خواهند بود و چون جبائى خطاب را به ظاهر حمل كرده و از عصمت چشم پوشانيده گفته كه : اين آيه دلالت دارد بر بطلان قول اماميه كه نسيان را بر انبيا جايز نميدارند و صاحب مجمع البيان اسكنه اللَّه فى بحبوحة الجنان موافق ابن بابويه رضى اللَّه عنه گفته كه : اماميه تجويز نكرده سهو را بر انبيا در امورى كه از جانب اللَّه بر تبليغ آن مامور باشند و اما در غير آن