ذبح و أكل آن را حرام ميدانستند و آن را از جهت وصل و پيوستن « وصيله » نام ميگذاشتند و اگر شتر نرى از صلب او ده بطن زائيده ميشد ميگفتند كه : اين ظهر خود را حمايت كرد و نگاهداشت و من بعد سوارى و گوشت آن را بر خود حرام ميكردند و در بعضى روايات « حام » فحلى است كه ولد ولدا و به حد سوارى رسيده باشد و در روايت ديگر آمده كه مطلق فحل ابل حام است و أهل جاهليت گوشت آن را حلال نميدانستند ، آنچه مذكور شد نقل از معانى الاخبار است و على بن ابراهيم روايت كرده كه بحيره گوسفنديست كه پنج بطن زائيده باشد و در مرتبهء ششم او را منع از آب خور و علف خور نميكردند و بحيرهاش ميناميدند و صاحب قاموس بحيره را هم در ناقه استعمال كرده چنانچه در روايت معانى الاخبار است و هم در گوسفند چنانچه در حديث على بن ابراهيم و وصيله را نيز على بن ابراهيم نيز در گوسفند اطلاق كرده و گفته : هر گاه گوسفندى پنج بچه آورد و در نوبت ششم چون در يك بطن هم نر و هم ماده بزايد ماده را براى بتان خود نگاه ميداشتند و ميگفتند : « وصلت أخاها » يعنى انثى به برادر خود پيوست و حرام ميكردند گوشت آن را بر زنان و در جوامع الجامع در « وصيله » اعتبار زائيدن چند مرتبه نكرده بلكه گفته كه اگر گوسفندى بچهء ماده مىآورد آن را براى خود نگاه ميداشتند و اگر نر مىآورد آن را به جهت خدايان خود ذبح ميكردند و اگر در يك شكم نر و ماده مىآورد ميگفتند : « وصلت أخاها » و حرام ميدانستند ذبح آن را و عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه « بحيره » آنست كه خود بچه بيارد و بچهء او نيز بچه بيارد بعد ازين گوش او را شق مىكردند و ذبح آن را حرام ميدانستند .
و على أىّ تقدير چون أهل جاهليت اين حيوانات را پيش خود حرام گردانيده حرمت آن را بخداى تعالى نسبت ميدادند لهذا حق تعالى ميفرمايد كه :
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 103 تا 105 ]
ما جَعَلَ اللَّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَ لا سائِبَةٍ وَ لا وَصِيلَةٍ وَ لا حامٍ وَ لكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ ( 103 ) وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا إِلى ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ قالُوا حَسْبُنا ما وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا أَ وَ لَوْ كانَ آباؤُهُمْ لا يَعْلَمُونَ شَيْئاً وَ لا يَهْتَدُونَ ( 104 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 105 )