رَبِّي وَ رَبَّكُمْ
پروردگار من و پروردگار شماست من نيز مانند شما مخلوق آن پروردگارم و مخلوق را شريك خالق مگردانيد
إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ
بدرستى كه هر كه شرك آورد به خدا
فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ
پس بتحقيق حرام كرد خداى تعالى بر او بهشت را
وَ مَأْواهُ النَّارُ
و جاى او آتش دوزخست
وَ ما لِلظَّالِمِينَ
و نيست مر ستمكاران را
مِنْ أَنْصارٍ
از يارى دهنده در دفع عذاب و در اخراج ايشان از دوزخ .
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ
هر آينه بتحقيق كافر شدند آنان كه
قالُوا
گفتند :
إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ
بدرستى كه خداى تعالى يكى از سه إله است كه آن : أب و ابن و روح - القدس است . ظاهرا مراد از « أب » خداى تعالى و « ابن » عيسى و « روح القدس » مريم باشد و اين قول نسطوريه است
وَ ما مِنْ إِلهٍ
و نيست در عالم هيچ خدايى
إِلَّا إِلهٌ واحِدٌ
مگر خداى يگانه
وَ إِنْ لَمْ يَنْتَهُوا
و اگر باز نايستند اين قوم
عَمَّا يَقُولُونَ
از آنچه ميگويند و بتوحيد قائل نشوند
لَيَمَسَّنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا
هر آينه برسد آنان را كه كافر شدند و بكفر خود دايمى باشند
مِنْهُمْ
از ترسايان
عَذابٌ أَلِيمٌ
عذابى دردناك دائمى ظاهر اين بود كه « يمسنهم منهم » گفته شود پس وضع ظاهر كه « الذين كفروا » است در موضع ضمير اشارتست بر اينكه علت مسّ عذاب دوام بر كفر است .
أَ فَلا يَتُوبُونَ
آيا پس رجوع نميكنند
إِلَى اللَّهِ
بسوى طاعت خداى تعالى و ترك شرك نميكنند
وَ يَسْتَغْفِرُونَهُ
و آمرزش نميخواهند بوسيلهء توحيد
وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
و خداى تعالى آمرزگارست تائبان را مهربانست بايشان .
مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ
نيست مسيح پسر مريم
إِلَّا رَسُولٌ
مگر فرستادهء خداى
قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ
بتحقيق گذشتهاند پيش ازو رسولان و همه معجزات آوردند و اين معجزات آن انبيا را از مرتبهء عبوديت بيرون نياورد و مسيح را نيز نياورده
وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ
و مادر او تصديق كننده بود مر كلمات الهى را و كتب سماوى را
كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ
بودند مسيح و مادر او كه ميخوردند طعام را مانند ساير مردم