او مقرر نمىشود .
وَ مَنْ أَحْياها
و هر كه سبب حيات نفسى شود مثلا بعفو قصاص و منع از قتل و از غرق شدن و از سوختن
فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً
پس هم چنان باشد كه سبب زندگى همهء مردمان شده باشد و
عن سماعة عن أبى عبد اللَّه عليه السّلام فى تفسير هذه الاية قال : « من اخرجها من ضلال الى هدى فكأنما أحياها ، و من اخرجها من هدى الى ضلال فقد قتلها »
يعنى كسى كه بيرون آرد نفسى را از گمراهى بسوى راه راست گويا كه احياء آن نفس كرده و هر كه بيرون آرد آن نفس را از هدايت بسوى گمراهى پس بتحقيق كشته است آن نفس را در حديث ديگر وارد شده كه امام عليه السّلام فرمودند كه :
« من أحياها اى من أنقذها من حرق أو غرق »
يعنى احياء نفس نجات دادن آنست از سوختن و غرق شدن شخصى از حضار مجلس گفت : اخراج نفس از ضلالت بسوى هدايت از ما صدقات احياء هست ؟ حضرت فرمود :
« ذلك تأويلها الاعظم » .
وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ
و هر آينه بتحقيق كه آمدند بسوى بنى اسرائيل
رُسُلُنا
فرستادگان ما
بِالْبَيِّناتِ
بمعجزهاى روشن
ثُمَّ إِنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ
پس بدرستى كه بسيارى از ايشان
بَعْدَ ذلِكَ
پس از ارسال رسل و انزال معجزات
فِي الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ
در زمين هر آينه اسراف كنندگانند در قتل و غير آن .
قال الامام ابو جعفر عليه السّلام : « المسرفون هم الذين يستحلون المحارم و يسفكون الدماء » .
و در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده كه جمعى از بنى ضبه در مدينهء مشرفه بيمار شدند حضرت ايشان را اذن داد كه بميان شتران صدقه كه در خارج مدينه بودند رفته بول و شير آن شتران را بخورند تا صحت يابند چون صحت يافتند سه كس از شتربانان را كشتند و بدر رفتند و اين خبر كه به حضرت رسيد امير المؤمنين عليه السّلام را بمحاربهء ايشان فرستاد ايشان در وادىاى نزديك يمن حيران ميگشتند و قدرت بيرون رفتن نداشتند تا آنكه امير المؤمنين بر سر ايشان تاخته همه را أسير كرده به خدمت