و امام عليه السّلام بعد ازين فرمودند كه :
« فلم يزالوا كذلك حتى أذن اللَّه لهم فدخلوها و قد كان كتبها لهم »
و بعضى از مفسرين نيز بر اين قائل شدهاند ، و أما بر احتمال ثانى حرمت ارض مقدسه بر بنى اسرائيل مطلق خواهد بود به اين معنى كه ايشان به جهت عدم وفا به حكم الهى أصلا داخل أرض مقدسه نخواهند شد و همه در صحراء تيه هلاك خواهند گرديد چنانچه زعم بعضى از مفسرين است كه بعد از فوت موسى و هارون و أهل تيه در تيه ، يوشع بن نون با اولاد بنى اسرائيل داخل اريحا شدند و جبابره را مستأصل نمودند و محمد بن مسعود عياشى نيز از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه :
« ان بنى اسرائيل قال اللَّه لهم :
ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ
فلم يدخلوها حتى حرمها عليهم و على ابنائهم و انما دخلها أبناء الأبناء »
يعنى بدرستى كه بنى اسرائيل گفت خداى تعالى مر ايشان را كه : داخل شويد أرض مقدسه را پس ايشان داخل نشدند و حكم الهى را بسمع قبول تلقى ننمودند ، پس حرام گردانيد خداى تعالى ارض مقدسه را بر ايشان و بر پسران ايشان ، و جز من نيست كه داخل شدند در آن أرض مقدسه فرزندان فرزندان بنى اسرائيل ، ليكن تحريم ارض مقدسه بر بنى اسرائيل با قول خداى تعالى كه فرموده : «
الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ
» بحسب ظاهر منافات دارد لهذا در احاديث أهل بيت عليهم السلام واقع شده كه اين بطريق بداء است چنانچه در تفسير عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند :
« كتبها لهم ثم محاها ثم كتبها لابنائهم فدخلوها و اللَّه يمحو ما يشاء و يثبت و عنده امّ الكتاب »
يعنى نوشته بود حق تعالى أرض مقدسه را براى بنى اسرائيل پس آن را محو كرد پس نوشت ارض مقدسه را براى پسران و پسران ايشان داخل شدند و خداى تعالى محو مىكند آنچه را كه خواهد و ثابت ميدارد آنچه را كه خواهد و نزد اوست ام الكتاب كه لوح المحفوظ است . از حديث سابق معلوم شد كه دخول ارض مقدسه بر پسران بنى اسرائيل نيز حرام بود ، و از اينحديث خلاف آن مستفاد مىشود مگر آنكه مراد از ابناء ذريت باشد و نيز عياشى از اسماعيل جعفى نقل كرده كه او گفت