و ميتواند كه مراد از « و أخى » برادر دينى باشد درين صورت يوشع و كالب داخلند در أخى
فَافْرُقْ بَيْنَنا
پس حكم كن ميان ما به چيزى كه مستحق آن باشيم يا آنكه جدايى افكن ميان ما
وَ بَيْنَ الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ
و ميان اين قوم بيرون رفته از دايرهء فرمانبردارى .
قالَ
گفت خداى تعالى :
فَإِنَّها
پس بدرستى كه زمين مقدسه بواسطهء دعاى تو بر ايشان و به جهت عقوبت نافرمانى ايشان
مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ
حرام گردانيده شده است بر ايشان
أَرْبَعِينَ سَنَةً
چهل سال
يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ
سرگردان و متحير ميگردند در فيافى و صحراء مصر كه تيه در آنجا بوده پوشيده نماند كه « اربعين سنة » محتمل است كه متعلق بما قبل خود باشد كه « محرمة عليهم » است و ميتواند كه مربوط باشد بما بعد خود كه «
يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ
» است ، و بنا بر اول حرمت أرض مقدسه بر بنى اسرائيل كه وفا به حكم الهى نكردند مقيد خواهد بود بچهل سال پس بايد كه بعد از انقضاء آن مدت داخل أرض مقدسه شده باشند چنانچه در تفاسير عامه است كه
« روى أن موسى سار بعده به من بقى من بنى اسرائيل ففتح اريحا و اقام فيها ما شاء اللَّه ثم قبض »
و چنانچه حديث داود رقّى دلالت بر اين دارد زيرا كه او روايت از حضرت ابى جعفر عليه السّلام كرده كه آن حضرت فرمودند :
« و ما خروجهم من مصر و دخولهم الشام الا بعد توبتهم و رضا اللَّه عنهم »
يعنى نيست خروج بنى اسرائيل از مصر و صحراء آن كه تيه در آنجا بوده و دخول ايشان در شام كه ارض مقدسه است مگر بعد از توبه و خشنودى خداى تعالى از ايشان ، و نيز دال بر اينست قول حق تعالى كه فرموده : «
الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ
» و مؤيد اينست آنچه محمد بن مسعود عياشى از حضرت صادق عليه السّلام به اين مضمون روايت كرده كه بنى اسرائيل در أرض تيه از صبح تا شام راه ميرفتند و چون نيك ملاحظه مىكردند خود را در منزل سابق ميديدند و با يكديگر ميگفتند كه « ما راه گم كردهايم »