كتابيه را بنكاح خود در آورند بايد كه ايشان را از شرب خمر و أكل لحم خنزير منع كنند و
فى رواية « لا تتزوج الرجل اليهودية و النصرانية على المسلمة و يتزوج المسلمة على اليهودية و النصرانية »
إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ
چون بدهيد بايشان
أُجُورَهُنَّ
مهرهاى ايشان را ، ظاهر اين آيه دلالت بر حليت نكاح منقطع كتابيه مىكند زيرا كه در نكاح منقطع دادن اجوره لازم است نه در نكاح دوام ، مگر آنكه گفته شود كه اين قيد بر سبيل أولويت و افضليت است زيرا كه بدون أداء مهر نيز حلال است نكاح وطى ايشان گاهى كه زنان امتناع ننمايند بدون دادن مهر ، به تفصيلى كه در كتب فقهيه مسطور است . و بعضى گفتهاند كه : «
إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ
» به اين معنى است كه هر گاه لازم گردانيد بر خود دادن مهور ايشان را .
مُحْصِنِينَ
در حالتى كه بدان نكاح عفت و صلاح جويندگان باشيد
غَيْرَ مُسافِحِينَ
نه زنا كنندگان بحسب ظاهر
وَ لا مُتَّخِذِي أَخْدانٍ
و نه فراگيرندگان دوستان به پنهانى چنانچه عادت عرب بود كه مردى زنى را در خفيه دوست گرفتى و آن را بمنزلهء نكاح دانسته با او زنا كردى .
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ
و هر كه نگرود و تصديق نكند بدانچه تصديق به آن واجب باشد از اصول و فروع ، بنا برين مراد از « ايمان » شرايع اسلام است و از كفر به آن انكار و امتناع از آنست
فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ
پس بدرستى كه باطل باشد عمل او و ثوابى بر آن مترتب نگردد زيرا كه صحت اعمال فرع ايمانست در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه مراد از «
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ
» اينست كه ترك كند عملى را كه اقرار به آن كرده بود مثل آنكه ترك نماز كند بدون سقمى و شغلى يعنى بدون عذرى ، و در روايت ديگر از أحدهما عليهما السلام آمده كه
« ترك العمل حتى يدعه أجمع »
يعنى ترك كند عملى را كه در شرع مأمور به آن بود تا آنكه واگذارد همهء اعمال را و يكباره ياغى شود و محمد بن مسعود عياشى باسناد خود از جابر و او از حضرت امام