بهما واجب مفروض لانّ اللَّه عز و جل ذكره فى كتابه و صنعه نبيه عليه السلام و كذلك التقصير فى السفر شىء صنعه النبى صلى اللَّه عليه و آله و ذكره اللَّه تعالى ذكره فى كتابه »
و در بعضى روايات آمده كه
« فرض المسافر ركعتان من غير قصر » .
إِنْ خِفْتُمْ
يعنى حرجى نيست شما را در قصر نماز اگر ترسيد وقتى كه نماز را تمام به عمل آريد
أَنْ يَفْتِنَكُمُ
از اينكه مضرت رسانند بشما
الَّذِينَ كَفَرُوا
آنان كه به خدا و رسول خدا نگرويدند
إِنَّ الْكافِرِينَ
بدرستى كه كافران
كانُوا لَكُمْ
هستند مر شما را
عَدُوًّا مُبِيناً
دشمن آشكارا وجه آنكه در خبر « كانوا » عدوا گفت و أعداء نگفت آنست كه لام تعريف در « الكافرين » ابطال جمعيت آن كرده و مراد از « الكافرين » جنس كافرست پس الكافرين بحسب معنى مفرد است اگر چه بحسب لفظ جمعست ، ازين جهت در « كانوا » رعايت جانب لفظ نموده و در « عدوّا » رعايت جانب معنى .
مخفى نماند كه ظاهر آية دالست بر آنكه در سفر وقتى قصر بايد كرد كه مشتمل بر خوف باشد ليكن روايات صحيحه صريحست بر آنكه قصر واجب است هم در حين خوف و هم در وقت أمن ، بنا برين شرط «
إِنْ خِفْتُمْ
» باعتبار اوقاتست زيرا كه اكثر اوقاف سفر خالى از خوف نيست سيّما در وقت نزول آيه در حوالى مدينه مسلمانان را دشمنان بيدين بودهاند كه مضرت بايشان ميرسانيدند ، و مرويست كه حضرت امام محمد باقر عليه سلام اللَّه الملك القادر را پرسيدند كه آيا قصر بايد كرد كرد در نماز سفر و در نماز خوف هر دو ؟ حضرت فرمود :
« نعم و صلاة الخوف أحق من صلاة السفر الذى ليس فيه خوف بانفراده »
يعنى آرى قصر در هر دو وقت بايد كرد و نماز خوف سزاوارترست به آنكه قصر كرده شود از نماز سفرى كه در او خوف نباشد ، بنا برين است كه در نماز سفر همين قصر باعتبار كميّتست كه چهار ركعتى را دو ركعت بايد گزارد ، و در صلاة خوف هم باعتبار كميت است و هم باعتبار كيفيت چنانچه