جايز است نماز كردن در حال رفتن و يا اشارت كردن و بجاى يك ركعت يك تسبيح گفتن .
و ايضا ظاهر آيه دلالت دارد بر اينكه در قصر مجرد سفر و آنچه در عرف آن را مسافر گويند كافيست ليكن بروايت أهل بيت عليهم السلام لازمست كه مسافت سفر هشت فرسنگ باشد چنانچه عيص بن القاسم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه
« التقصير حدّه أربعة و عشرون ميلا تكون ثمانية فراسخ » .
وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ
و هر گاه باشى اى محمد در ميان مؤمنان ، بعضى از صريح «
وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ
» تخصيص دادهاند نماز خوف را بحضور رسول و پوشيده نيست كه اين تعليمى است كه حق تعالى پيغمبر خود را كه كرده تا أهل جهاد در صلاة خوف بعد از آن حضرت نيز اقتدا به او كنند و مراد خصوص حضور حضرت نيست
فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ
پس خواهى كه بپاى دارى از براى ايشان نماز فريضه را در حال شدت خوف لشكر اسلام را به دو طايفه قسمت كن
فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ
پس بايد كه بايستند بعضى از ايشان
مَعَكَ
با تو در نماز و بعضى ديگر در مقابل دشمن بايستند
وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ
و بايد كه فرا گيرند اين بعض كه نماز ميگزارند اسباب و آلات جنگ خود را از روى احتياط
فَإِذا سَجَدُوا
پس هر گاه سجده كنند اين بعض يعنى يك ركعت نماز را بامامت پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله بجا بيارند
فَلْيَكُونُوا
پس بايد كه باشند ايشان
مِنْ وَرائِكُمْ
از عقب شما بواسطهء حراست شما بعد از گزاردن ركعت ثانيه را بانفراده .
وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى
و بايد بيايند بعضى ديگر از مؤمنان كه
لَمْ يُصَلُّوا
نماز نكردهاند
فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ
پس بيايند كه نماز كنند با تو و باقتداى به تو ركعت ثانيه را كه براى ايشان ركعت اولى است
وَ لْيَأْخُذُوا
و بايد كه فرا گيرند
حِذْرَهُمْ
احتياط خود را و
أَسْلِحَتَهُمْ
و اسباب و آلات جنگ خود را قال فى جوامع الجامع