كلام چنين مىشود كه جايز نيست مؤمنى را كه مؤمن ديگر را بكشد ليكن اگر قتل خطا باشد حكم آن اينست .
وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ
و هر كه بكشد مؤمنى را بطريق خطا پس واجب شود به جهت كفارهء آن قتل آزاد كردن بندهء مؤمن
وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ
و واجب شود بر او ديت آن قتل خطا كه بوارثان مقتول تسليم نمايد
إِلَّا أَنْ يَصَّدَّقُوا
مگر در حالتى كه ببخشند وارثان مقتول ديت را بقاتل و ابراء ذمهء او كنند .
فَإِنْ كانَ
پس اگر باشد آن مقتول
مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ
از گروهى كه دشمن باشند مر شما را يعنى از قوم كافران حربى باشند
وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
و حال آنكه مقتول مؤمن باشد و قاتل ندانسته كه او از اهل ايمانست او را كشته باشد
فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ
پس واجب باشد بر قاتل بواسطهء كفارهء آن قتل ، آزاد كردن بندهء مؤمنى و واجب نيست بر او ديت دادن بر أهل مقتول زيرا كه اهل او كافر حربىاند و وراثت ميان مؤمن و كافر حربى متحقق نيست و
فى من لا يحضره الفقيه عن الصادق عليه السّلام فى رجل مسلم فى ارض الشرك فقتله المسلمون ثم علم به الامام بعد فقال : « يعتق مكانه رقبة مؤمنة و ذلك قول اللَّه عز و جل :
فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ
الاية ، و ليس عليه دية »
وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ
و اگر باشد آن مقتول مؤمن بر سبيل خطا از قوم كفره كه
بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ
ميان شما و ميان ايشان پيمانى و عهدى بوده .
مثل آنكه اهل ذمه باشند و نباشد ميان شما و ايشان حربى
فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ
پس واجب شود بر قاتل ديت آن قتل كه تسليم كند آن را بوارثان مسلمان او دون كافر . اين تفسير موافق رأى أصحاب ماست ، و بعضى گفتهاند كه : اين خلاف ظاهر آيه است زيرا كه ظاهر آيه مقتضى آنست كه ديت را بأهل مقتول بايد دادخواه آن أهل مسلمان باشند يا كافر ، اما كافر معاهد غير حربى ، ليكن دغدغه در اينست كه ميراث مسلم بكافر مطلقا جايز نيست از جهت حديث نبوى صلى اللَّه عليه و آله كه
« لا توارث بين اهل