ميخواهيم ما از ايشان
الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ
آنان را كه اجابت كردند فرمان خدا و فرستاده او را در رفتن بار ديگر بجهاد
مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ
از پس آنكه رسيده بود ايشان را جراحات ، بنا برين ترجمه «
الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ
» منصوب بمدحست ، أى أعنى من المؤمنين الذين استجابوا للَّه و الرسول ، و احتمال دارد كه صفت « المؤمنين » باشد به اين معنى كه ضايع نميگرداند خداى تعالى أجر مؤمنين را كه موصوف به اين صفتند كه اجابت كردند خداى تعالى را و فرمان رسول او را
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ
مر آن كسانى را كه نيكويى كردند از مؤمنان بفرمانبردارى
وَ اتَّقَوْا
و بترسيدند از غضب خدا بر عدم فرمانبردارى
أَجْرٌ عَظِيمٌ
مزدى بزرگست
« أَجْرٌ عَظِيمٌ »
مبتداست « للذين احسنوا » خبر آن .
الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ
ميتواند كه منصوب بمدح باشد ، اى اعنى من المؤمنين الذين قال لهم الناس ، يعنى ميخواهيم ما از مؤمنين آن جماعتى را كه از جهت ترسانيدن ايشان گفتند مر ايشان را مردمان ، و ميتواند كه مثل « الذين » سابق صفت « المؤمنين » باشد يعنى آن مؤمنين متصفند به اين كه گفتند ايشان را مردمان ، يعنى نعيم بن مسعود ، مراد در اينجا از عام و خاص شخص معين است چنانچه در مجمع البيان گفته كه بعضى را اعتقاد اينست كه مراد ازين ناس نعيم بن مسعود أشجعى است و بعد ازين گفته : و هو قول أبى جعفر و أبى عبد اللَّه عليه السّلام
إِنَّ النَّاسَ
بدرستى كه مردمان يعنى أبو سفيان و تابع او
قَدْ جَمَعُوا
بتحقيق كه جمع شدهاند و اتفاق كردهاند
لَكُمْ
براى كشتن شما
فَاخْشَوْهُمْ
پس بترسيد ايشان را زيرا كه شما را بواسطهء جراحت و ضعف طاقت حرب ايشان نيست
فَزادَهُمْ
پس زياده گردانيد اين سخن براى مؤمنين
إِيماناً
تصديق و يقين را نه خوف و جبن را ، اين آيه صريح است بر اينكه ايمان زيادتى و نقصان مىپذيرد
وَ قالُوا
و گفتند :
حَسْبُنَا اللَّهُ
كافيست ما را نصرت دادن خدا
وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
و نيكو وكيلى است .
و بعضى مفسرين مطابق روايت ابى الجارود از حضرت أبى جعفر الباقر