كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روزى آيهء «
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ
» را بر ابو بكر خواند و فرمود كه : گواهى مىدهم كه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله شهيد شده در راه خدا ( چنانچه منقولست كه زن يهوديه آن حضرت را زهر داد و مكرر مرض او عود نمود تا آخر بسبب آن از دنيا رفت ) به خدا قسم كه هر آينه پيغمبر پيش تو اى ابو بكر خواهد آمد پس يقين بدان كه آن پيغمبر است بواسطهء آنكه شيطان را مقدور نيست كه به صورت آن حضرت بيايد ، پس مرتضى على دست ابى بكر را گرفت و حضرت رسالت پناه را به او نمود و آن حضرت به او گفت كه :
اى ابو بكر ايمان بياور بمرتضى على و بيازده امام از فرزندان او به اينكه ايشان مثل منند در جميع كمالات مگر در نبوت كه آن مخصوص منست ، و توبه كن بسوى خداى تعالى از خلافتى كه بطريق غصب و تعدى در دست تو قرار گرفته به جهت آنكه ترا درين خلافت حقى نيست . در ارشاد ديلمى روايت كرده كه حضرت امير عليه السّلام پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله را در مسجد قبا بابو بكر نمود و امر كرد كه خود را از خلافت ناحق خلع نمايد اما ثانى اين مقدمه را بسحر آل ابى طالب حمل نموده مانع خلع گرديد
يُرْزَقُونَ
روزى داده ميشوند آن شهدا از ميوههاى جنت .
فَرِحِينَ
در حالتى كه شادمانند
بِما آتاهُمُ اللَّهُ
بدانچه عطا كرده است ايشان را خداى تعالى از درجات عاليه و نعمتهاى لذيذه
مِنْ فَضْلِهِ
از فضل و بخشش خود
وَ يَسْتَبْشِرُونَ
و شادى ميكنند به بشارت يافتن ايشان بوسيلهء ملائكه
بِالَّذِينَ
با آنان كه يعنى با اولاد و اخوان ايشان كه
لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ
هنوز ملحق نشدهاند بايشان از عقب ايشان و نرسيدهاند بدرجات عاليهء ايشان
أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
به اينكه نيست ترسى بر ايشان از وقوع محذورى
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
و نيستند ايشان كه اندوهناك شوند از فوات محبوبى على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه اين جماعت به خدا قسم كه شيعيان و پيروان مايند كه چون داخل