دخل الحرم من الناس مستجيرا به فهو آمن به من سخط اللَّه ، و من دخل من الوحش و الطير كان آمنا أن يهاج او يؤذى حتى يخرج من الحرم »
محمد بن مسعود عياشى در تفسير خود آورده كه از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام مرويست كه هر كه در حرم در آيد در حالتى كه عارف باشد به حق ما چنانچه عارفست بمكهء معظمه بيرون مىآيد از جميع گناهان و خداى تعالى كفايت مطالب دنيوى و اخروى او نمايد
و فى الكافى عن عبد الخالق الصيقل قال : « سألت ابا عبد اللَّه عليه السّلام عن قول اللَّه عز و جل :
وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً
فقال : لقد سألتنى عن شىء ما سألنى احد الا ما شاء اللَّه ، قال : من أمّ هذا البيت الذى امره اللَّه عز و جل به و عرفنا اهل البيت حق معرفتنا كان آمنا فى الدنيا و الآخرة »
و على ابن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه هر كه در بيرون حرم گناهى كند و پناه بحرم آرد دست تعرض از وى كوتاه است و اقامت حد بر او نميكنند ما دام كه او در آنجاست ، اما مختارند درين كه با آن جانى تكلم نكنند و طعام و آب به او ندهند تا از آنجا بيرون آيد و متحمل مشاق حدود الهى گردد ، و اگر در حرم گناه كند چون رعايت حرمت حرم بجا نياورده اقامت حد در همانجا به او ميكنند ، و در علل الشرائع از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه معنى آيهء «
وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً
» اينست كه هر كه بعد از ظهور قائم آل محمد صلى اللَّه عليه و آله در مكه بيعت به آن حضرت كند و در آن مكان متبرك در آيد ايمن است از جميع مكاره .
وَ لِلَّهِ
و مر خداى تعالى راست حق واجب
عَلَى النَّاسِ
بر ذمهء مردمان
حِجُّ الْبَيْتِ
طواف خانه و عمره با اعمال معهوده
فى الكافى عن الصادق عليه السّلام : « قال اللَّه :
وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ
، يعنى به الحج و العمرة جميعا لانهما مفروضان »
بقرائت حفص « حج البيت » « بكسر » حا است و اين لغت اهل نجد است
مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ
هر كه توانايى دارد بسوى آن خانه
سَبِيلًا
از روى رفتن يعنى هر كه توانايى رفتن به آن خانه داشته باشد واجبست كه برود «
مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا
» بدل « الناس » است به اين معنى كه