كه آن سيصد و سيزده كس أصلا مرتكب آشاميدن آب نشدند نه بطريق غرفه و نه به غير آن .
فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ
پس آن هنگام كه گذشتند از آن نهر طالوت
وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
و آنانى كه ايمان آورده بودند به او و لشگر جالوت را مشاهده كردند
قالُوا
گفتند بعضى از ايشان مر بعضى ديگر را يعنى گفتند آنانى كه اغتراف كرده بودند :
لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ
نيست ما را طاقت و توانايى در اينچنين روز گرم بمقاتلهء جالوت و لشگريان او
قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ
گفتند آنان كه يقين دانستند اينكه ايشان خواهند رسيد بجزاى خداى تعالى و بمثوبات عظيمه ، يعنى گفتند آنانى كه اغتراف نكرده بودند و اعتقاد بجزاى الهى داشتند :
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ
با از گروه اندك كه غالب گشتند گروه بسيار را به حكم خداى تعالى و بنصرت او
وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ
و خداى تعالى با صبر كنندگان در بلايا و محنتها است ، به اين معنى كه صابرين را حفظ مىكند و نصرت و ثبات قدم ميبخشد .
فى تفسير العياشى عن ابى جعفر عليه السّلام : « قال الذين اغترفوا :
لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ
، و قال الذين لم يغترفوا :
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ
» .
وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ
و آن هنگام كه خلص أهل ايمان ظاهر شدند بر جالوت و بر لشگريان او و نزديك شدند به اين جماعت
قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً
گفتند : اى پروردگار ما ! فرو ريز بر دل ما صبر و شكيبايى را
وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا
و نگاه دار قدمهاى ما را در ميدان جنگ
وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ
و غالب گردان ما را بر گروه كافران
فَهَزَمُوهُمْ
پس گريزانيدند كافران را
بِإِذْنِ اللَّهِ
به حكم الهى و بنصرت ربانى .
وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ
و بكشت داود كه در ميان لشگر طالوت بود جالوت قبطى را
وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ
و داد داود را خداى تعالى سلطنت و نبوت ، و