إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ
بدرستى كه صفا و مروه كه دو كوهند در مكهء معظمه
مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ
از جملهء علامات مناسك خداى تعالى است كه در حج تعيين نموده « شعائر » جمع « شعيره » است و شعيره بمعنى علامت است
فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ
پس كسى كه قصد خانهء كعبه كند به جهت طواف آن
أَوِ اعْتَمَرَ
يا به جهت طواف عمره
فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما
پس گناهى نيست او را اينكه طواف كند صفا و مروه را و سعى كند ميان ايشان على بن ابراهيم روايت كرده كه حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله بعد از صلح حديبيه در سال بعد از آن بواسطهء قضاء عمره به مكه تشريف بردند و مقرر نمودند كه سه روز بتانى را كه كفار قريش ما بين صفا و مروه نصب كردهاند از آنجا دور كنند تا حضرت سعى خود را بجا بيارد ، چون حضرت سعى بجا آورد باز قريش آن بتان را بجاى خود آوردند ، و شخصى از اهل اسلام در حين سعى حضرت حاضر نبود بعد از آنكه بسعى بسيار خود را بسعى رسانيد بتان را در ما بين صفا و مروه منصوب ديد و اين سعى را مستلزم اثم و گناه دانسته سعى بجا نياورد ، و اين خبر بسمع مبارك حضرت رسيد پس حق تعالى آيهء
فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما
را نازل گردانيد ، و حاصل معنى آنكه با وجود نصب اصنام ما بين صفا و مروه در سعى احدى را گناهى نيست و در كافى نيز آورده كه حضرت صادق عليه السّلام را سؤال از سعى ما بين صفا و مروه كردند كه آيا اين سعى فرض است يا سنّت ؟ حضرت در جواب فرمود كه : سعى فرض است ، سائل گفت : كه حق تعالى در باب سعى « فلا جناح » فرموده و عدم جناح مفيد جواز است نه فرض و وجوب ، حضرت فرمود كه : اين آيت در باب قضاء عمرهء حديبيه نازل شده . و تتمهء حديث موافق حديث على بن ابراهيم است . بنا برين دو حديث اين آيه در باب مورد خاص فروز آمده « فلا جناح » بمعنى ظاهرى مستعمل است كه آن جواز و عدم ترتب گناهست و ابن عباس و احمد بن حنبل و جمعى ديگر از اكابر اهل سنت كه عالم بسبب نزول اين آيهء كريمه نبودند قائل به استحباب سعى ما بين صفا و مروه شدهاند ، و استدلال از لفظ « فلا جناح » كردهاند با