أهل بيت عليهم السلام آمده كه : بر ملت ابراهيم نيست احدى مگر ما و شيعيان ما و ساير ناس از ملت ابراهيم عارى و برىاند .
وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا
و هر آينه بتحقيق برگزيدهايم ما ابراهيم را در دنيا بمرتبهء بلند پيغمبرى و خلّت
وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ
و بدرستى كه او در آخرت هر آينه از جملهء نيكوكارانست كه مر ايشان راست درجات عاليه و مراتب ساميه ، و كسى كه از اينچنين پيغمبرى بر گردد يقين از سفهاء خواهد بود ، بنا بر اين «
وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ
» دليل است بر قول خداى تعالى كه فرموده : «
وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ
»
إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ
ظرف « اصطفيناه » و متعلق بر آنست ، يعنى و هر آينه برگزيديم ما او را وقتى كه گفت مر او را پروردگار او ، و ميتواند كه متعلق به « اذكر » مقدر باشد ، اى اذكر
إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ
، يعنى ياد كن اى محمد آن حادثه را كه گفت مر ابراهيم را پروردگار او :
أَسْلِمْ
ثابت باش بر دين اسلام و خالص گردان دين خود را بر توحيد
قالَ أَسْلَمْتُ
گفت ابراهيم : ثابت شدم بر دين حق و خالص گردانيدم دين خود را
لِرَبِّ الْعالَمِينَ
براى رضا و خوشنودى پروردگار عالميان .
وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ
و وصيت كرد بملت حنيف يا بكلمهء «
أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ
» ابراهيم پسران خود را
وَ يَعْقُوبُ
معطوفست بر « ابراهيم أى و وصىّ بها يعقوب بنيه » يعنى و وصيت كرد به آن ، يعقوب پسران خود را و گفت :
يا بَنِيَّ
اى پسران من
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى لَكُمُ الدِّينَ
بدرستى كه خداى تعالى برگزيد براى شما دين اسلام را
فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
پس بايد كه نميريد شما مگر در حالتى كه باشيد شما همه در دين اسلام ، مراد ازين آيت نهى از موت بر خلاف حال اسلام نيست زيرا كه موت أصلا اختيارى كسى نيست ، بلكه مراد أمر است مر ايشان را بر ثبات در دين اسلام تا رسيدن موت .
و چون اهل كتاب ميگفتند كه : يعقوب در حين موت پسران خود را وصيت كرد بر دين يهود حق تعالى بر سبيل انكار خطاب بايشان مىكند و ميفرمايد كه :
أَمْ كُنْتُمْ